თხრობა სულიერი ჟა [91]. სიყვარულისათვის მოყვსისა
ღმრთივსულიერნო შვილნო ეკკლესიისანო, უფალი ჩვენი იესო ქრისტე ბრძანებს: „იყვარებოდით ურთიერთას, ვითარცა მე შეგიყვარენ თქვენ“(იო. 13,34). და სამღთო მოციქული იტყვის: „ძმანო, სიყვარული სულგრძელ არს და ტკბილ. სიყვარულსა არა შურნ, სიყვარული არა მაღლოჲს, ყოველსა თავს იდებნ, ყოველი ჰრწამნ, ყოველსა მოითმენნ და სიყვარული არასადა დავარდების“[1 კორ. 13,4-8].
ამის ესევითარისა სამღთოსა და სანატრელისა სიყვარულისა შემტკბობელი იყო ვინმე ბერი წმიდა და ღმერთშემოსილი მრავალთა სათნოებათა მოქმედი, სახელით აღათონ, რომელი რაჲსაცა მოქმედებდა ჴელითა თვისითა, ყოველსავე სიყვარულად მისცემდა.
ესე სანატრელი მამა, ანგელოსთა მსგავსი მოქალაქობითა, დღესა ერთსა წარვიდა ქალაქად განსყიდვად ჴელთსაქმისა თვისისა. და იხილა გზასა ზედა მდებარე განრღვეული ვინმე გლახაკი და ჰრქუა მას განრღვეულმან: „სადა წარხვალ, მამაო პატიოსანო?“ ხოლო მან მიუგო: „ქალაქად წარვალ, ქრისტეს მიერ საყვარელო ძმაო“. ჰრქუა მას განრღვეულმან: „ჰყავ სიყვარული, ღმერთშემოსილო მამაო, და წარმიყვანე მეცა შენთანა ქალაქად“. ხოლო მან სიყვარულისათვის ქრისტეს მცნებათასა აღიკიდა და მიიყვანა ქალაქად. და ოდეს განჰყიდა ჴელთსაქმარი თვისი, ჰრქუა მას განრღვეულმან: „ღმრთივსულიერო მამაო, მიყიდე მე ესე და იგი რაჲმე“. ხოლო მან უდრტვინველად უყიდა მას, რაჲცა უნებდა.
მერმე ჰრქუა მას განრღვეულმან: „წარხვალაა მამაო პატიოსანო?“ ხოლო მან მიუგო: „ჰე, წარვალ, ღმრთივსულიერო ძმაო“. ჰრქუა მას განრღვეულმან: „ჰყავ სიყვარული კვალადცა, ღმერთშემოსილო მამაო, და წარმიყვანე მუნვე, სადაცა მპოვე“. ხოლო მან იტვირთა და მოიყვანა ადგილსა მასვე.
მაშინ ამაღლდა იგი და ჰრქუა მას: „კურთხეულ ხარ შენ ღმრთისა მიერ, მამაო აღათონ, ცათა შინა და ქვეყანასა ზედა!“
ესერა სთქუა, მიეფარა თუალთაგან მისთა, რამეთუ ანგელოსი იყო უფლისა და მოსრულ იყო გამოცდად მისა.
ამისთვის გლოცავ და გევედრები, ქრისტეს მიერ საყვარელნო, შევიყვაროთ ქრისტეს მიერ ძმანი, რომელნი ერთისა სარწმუნოებითა, ერთისა ემბაზისაგან აღმოშობილ ვართ და ერთისა ზეცათა მამისა შვილნი ვართ. გინათუ გლახაკი იყოს, გინათუ უძლური, ანუ კეთილისმყოფელი იყოს ჩვენი, ანუ ბოროტისმოქმედი, სრული სიყვარული და წყალობა ვაჩვენოთ მათ ზედა და ვიქმნეთ შვილ ღმრთისა, ვითარცა „იგი თავადი ტკბილ არს და სახიერ ყოველთა მიმართ და მზესა თვისსა აღმოუბრწყინვებს ყოველთავე“[ლკ. 6,35; მთ. 5,45].
ვემსგავსნეთ სათნოებითა ამით, მეუფესა ჩვენსა ქრისტესა, რამეთუ მან პირველვე შემიყვარნა და სული თვისი ჩვენთვის დასდვა. ვითარ იგი თვით ბრძანებს: „უფროსი ამისსა სიყვარული არა ვის აქუს, რათა სული თვისი დასდვას მეგობართა თვისთათვის. და თქვენ მეგობარნი ჩემნი ხართ“(იო. 15,13-14).
ჰე, გევედრები, ქრისტეს მოყვარენო, შევიტკბოთ დიდის ესე და მაღალი სათნოება – სიყვარული მოყვსისა, რომელი არაოდეს იგონებს ბოროტსა, არამედ მარადის ყოველთათვის კეთილსა განიზრახავს, რამეთუ „აღმასრულებელი სჯულისა სიყვარული არს“(რომ. 13,10), ვითარმედ: „შეიყვარო მოყვასი შენი, ვითარცა თავი თვისი“(ლევ. 19,18; მთ 19,19; მრკ. 12,31; რომ 13,9; გალ. 5,14; იაკ 2,8).
მოვიგოთ საყვარელნო ჭეშმარიტი სიყვარული, რომელი აღამაღლებს კაცსა სასუფეველად და ღმრთისა თანა მდგომარე ჰყოფს. ვითარცა წერილ არს: „ღმერთი სიყვარული არს და რომელი ეგოს სიყვარულსა ზედა, ღმერთი მისთანა ჰგიეს და იგი ღმრთისათანა“(1 იო. 4,16).
სიყვარულითა და მოწყალებითა, ვითარცა ორითა ფრთითა ოქროსფერითა, აღვფრინდებით და ავმაღლდეთ ზეცისა სავანეთა და ანგელოსთა თანა ვიხარებდეთ და წმიდათა თანა გვირგვინოსან ვიქმნებოდეთ ქრისტე იესოს მიერ, უფლისა ჩვენისა, რომლისა არს დიდება თანა მამით და სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.