თხრობა სულიერი ჟდ [94]. მოყვასთა სულის სიყვარულისთვის
ღმრთივსულიერნო შვილნო ეკკლესიისანო, უფალი ჩვენი იესო ქრისტე ბრძანებს: „რომელმან ჰყოს ნება ჩემი, იგი არს ძმა ჩემი და დაჲ და დედა ჩემი“[მთ.12,50; მრკ. 3,35].
საყვარელნო, ესე არს ნება ღმრთისა, რათა მოვიგოთ სრული სიყვარული ღმრთისა და კაცთა. შევიმოსოთ სიწმიდე სულისა და ჴორცთა, შევიტკბოთ მოღვაწება და სათნოება და ყოვლადვე ვეკრძალებოდეთ ვნებასა და ცოდვასა სულისა ჩვენისა წარმწყმედელსა. და მოყვასთაცა სულთათვის ვზრუნვიდეთ და სარგებელსა მათსა სიტყვით და საქმით ვაჩვენებდეთ, რომელ ესე არს ნამდვილ ჭეშმარიტი სიყვარული კაცთა და სათნო ღმრთისა და უფროსად გვირგვინოსანმყოფელი სულთა ჩვენთა.
რამეთუ იყო ვინმე ქალწული ქრისტეს მოყვარე, სიწმიდის მოსურნე და განკრძალული ყოვლადვე, სახითა ფრიად შვენიერი, სახელით ალექსანდრია. რომელმან ზეცისა მოქალაქობისა სურვილითა დაუტევა ქალაქი და განვიდა უვნებელი და იშენა თავისა თვისისა სენაკი იწრო. და შეეყენა მას შინა და დაუტევა ერთკერძო მცირე სარკმელი, რათა მუნით მიიღებდეს საზრდელსა სადიდებელად ღმრთისა. ხოლო პირისპირ არავის იხილვიდა, არცა მამაკაცსა და არცა დედაკაცსა, თვინიერ მოძღვრისა თვისისა.
ამის სანატრელისა ქალწულისა მივიდა ყოვლადღირსი და პატიოსანი მელანია ჰრომაელი და ჰკითხა სარკმლით მეტყველმან: „ღმრთივსულიერო პატიოსანო დედაო, მომითხარ მე, თუ რაჲსთვის გამოხვედ ქალაქით და შეეყენე საფლავის მსგავსსა ამას სენაკსა უკაროსა?“ ხოლო მან ჰრქუა: „ამისთვის, ყოვლადსანატრელო დაო, რამეთუ ევნებოდა ვისმე ჭაბუკსა ჩემგან, რომელსა აქუნდა ბოროტი ტრფიალი ჩემთვის, და რათა არა ვექმნა მიზეზ წარწყმედისა და დავაბრკოლო სული, ხატად ღმრთისა დაბადებული, აღვირჩიე ამას სამარესა შინა სიკუდილი ჩემი, ვიდრე ვნება სულისა მისისა ხედვითა ჩემითა“.
კვალად ჰკითხა ღირსმან მელანია და ჰრქუა: „ვითარითა განწესებითა მოითმენ მარტოებასა, ჵ, მხევალო ქრისტესო?“ ხოლო მან ნეტარმან მიუგო: „ცისკრითგან ვიდრე მეცხრე ჟამადმდე ვილოცავ მოძღვრისა მიერ განწესებულთა ლოცვათა, და სხუათა მათ ნაშთთა ჟამთა ვიქმ ჴელთსაქმარსა და ვიწვრთი წმიდათა მამათა ცხოვრებასა და მოძღვრებასა. ხოლო მწუხრი რა მოიწიოს, შევსწირავ კვალად ლოცვასა სავედრებელად, და მოვიღებ საზრდელსა მმადლობელი ღმრთისა, მცირედ მივიძინი და აღვსდგები დიდებისმეტყველებად უფლისა, და მოველი აღსასრულსა ჩემსა, პატიოსანო დედაო“.
ესევითარითა ანგელოსებრივითა მოქალაქობითა და კეთილგონიერებით მოღვაწებითა დაჰყო სანატრელმან და ბრძენმან ქალწულმან სამარესა მას შინა ათი წელი და მშვიდობით უფლისა მიმართ მიიცუალა და მიეგება სიძესა მას უკუდავსა ლამპრითა ბრწყინვალითა და იხარებს ნათელსა მას შინა დაუღამებელსა საუკუნოდ და ანგელოსთა თანა უგალობს და ადიდებს ღმერთსა.
იხილეთ საყვარელნო, თუ დედანიცა უძლურისა ბუნებისა მქონებელნი, ვითარ განძლიერდებიან გულსმოდგინებითა და ზესთა ბუნებისა აღემატებიან ღმრთისა სიყვარულითა.
ამისთვის გლოცავ და გევედრები, ქრისტეს მოყვარენო და სასუფეველის დიდებისა მეძიებელნო, მოვიგოთ ჩვენცა იესო ტკბილისა მიმართ სრული სიყვარული და სიყვარულითა მისითა განვეკრძალნეთ, რათა არავინ კაცთაგანი დავაბრკოლოთ კეთილისაგან და ვექმნეთ მიზეზ ვნებისა. არამედ უფროსად შევიყვაროთ მოყვასთა სული, ვითარცა სული ჩვენი [ლევ. 19,18; მთ. 19,19] და წარუმართებდეთ სათნოებისა მიმართ, რათა იგინიცა სცხონდენ შეწევნითა ჩვენითა. და ჩვენ მრჩობლი გვირგვინი მოვიღოთ ღმრთისა მიერ და ესე არს ნება ღმრთისა და ჭეშმარიტი სიყვარული კაცთა და მსგავსება ანგელოსთა მით, რამეთუ ვითარცა ანგელოსნი მარადის კეთილისა მიმართ ღმრთისა ტრფიალებითა წარემატებიან და ურთიერთას არას ავნებენ. ეგრეთვე ჩვენცა, საყვარელნო, მარადის კეთილსა ვიქმოდეთ სულთა ჩვენთათვის და მოყვასთაცა სულთათვის და ვეკრძალებოდეთ ვნებასა სულისა წარმწყმედელსა. და ნამდვილვე ანგელოსთა თანა ზეცისა მოქალაქობასა მოვიგებთ და მათთანა ვიხარებთ საუკუნოდ.
ჰე, გევედრები, პატიოსანნო მსმენელნო, მოვიგოთ სამღთო სიყვარული საქმითა და ჭეშმარიტებითა, და მოყვასთა სულთა პატივისცემაჲ, რათა ყოველნი ერთობით ღირს ვიქმნეთ ზეცისა სასუფეველსა, რომელი განუმზადა ღმერთმან მოყვარეთა თვისთა, რომელსა ჰშვენის ყოველი დიდება, პატივი და თაყვანისცემა აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.