თხრობა სულიერი ჟზ [97]. სასუფეველის სიყვარულისათვის შვენიერისა
ღმრთივსულიერნო შვილნო ეკკლესიისანო, უფალი ჩვენი იესო ქრისტე ბრძანებს: „ეძიებდით პირველად სასუფეველსა ღმრთისასა და სიმართლესა მისსა და ესე ყოველი შეგეძინოს თქვენ“(მთ. 6,33); [ლკ. 12,31].
აწ უკუჱ საყვარელნო, რად არა ვეძიებთ სასუფეველსა, რომელი ჩვენთვის განმზადებულ არს პირველ სოფლის დაბადებისა? რამეთუ, რომელთამე სასუფეველისა სიყვარულითა, ყოველი მონაგები მათი გლახაკთ განუყვეს, რომელთამე თავნიცა თვისნი განჰყიდეს და მოწყალებად მისცნეს. მრავალთა სისხლი დასთხიეს სასუფეველისა სურვილითა და უმრავლესთა: ცრემლითა, ოფლითა, შიმშილითა და წყურვილითა დაადვნეს თავნი თვისნი სასუფეველის ტრფიალებითა და მარადის შვენიერებასა მისსა იგონებდეს და შემსჭვალულ იყვნეს სულითა და გონებითა.
რამეთუ იყო ვინმე ბერი წმიდა და ღმერთშემოსილი, სახელით სისო, რომელმან ყოველივე მსოფლიო ზრუნვა დაუტევა და მხოლოდ სასუფეველი ღმრთისა შეიყვარა. დიდებასა და დიდად შვენიერებასა სიკეთისა მისისასა განიცდიდა გონებისა თუალითა, და მარადის იგონებდა ბრწყინვალებასა და ელვარებასა მისსა, თუ ვითარ თუალთშეუდგამი იგი ნათელი ღმრთაებისა განაბრწყინვებს ხერუვიმთა და სერაჶიმთა, ანგელოსთა და მთავარანგელოსთა. და იგინი სამწმიდაარსობით უგალობენ ღმერთსა, და ძალნი ცათანი ალლილუიასა შესწირვენ ჴმითა ყოვლადსაწადელითა. და თუ ვითარ ღმრთივბრწყინვალითა გვირგვინითა შემკობილ არიან წინასწარმეტყველნი, მოციქულნი, მოწამენი, მამანი, ქალწულნი და ყოველნი წმიდანი და მართალნი. დღე ყოველ ამათ საწადელთა შვენიერებათა იგონებდა სანატრელი იგი მამა, რამეთუ სიყვარული ღმრთისა და სურვილი სუფევისა მისისა განფენილ იყო გულსა შინა მისსა. და ოდესმე გარდავლის მრავალი ჟამი უჭმელად და ჰრქვის მოწაფემან მისმან: „ღმრთივსულიერო მამაო პატიოსანო, ჭამადი მიიღე“. ხოლო მან მიუგის განკვირვებით, არა გვიჭამიესაა შვილო, დღეს პური?“ და ჰრქვის მოწაფემან: „არა მიგიღიეს, ყოვლადსანატრელო მამაო“. მაშინ ჰრქვის წმიდამან ღმრთისამან: „მაშა მოიღე და ვსჭამოთ სადიდებელად ღმრთისა“.
იხილეთ, ღმრთისმოყვარენო პატიოსანნო მსმენელნო და გულისჴმა ჰყავთ საზომი სიმაღლისა სათნოებისა მისისა, რომელ ღმრთის სიყვარულითა და სასუფეველის შვენიერების სურვილითა, დავიწყებულ იყო მისგან მიღება ბუნებითისა საზრდელისა, ვითარცა იტყვის მეფსალმუნე: „დამავიწყდა მე ჭამად პური ჩემი“[ფს. 101,5]. და ჰგალობს ღმრთისა მიმართ: „ვითარ საყვარელ არიან საყოფელნი შენნი, უფალო ძალთაო, ჰსურის და მოაკლდების სულსა ჩემსა“(ფს. 83,2-3).
ვაშა, ვაშა, საყვარელნო! რაჲმცა იყო უსანატრელეს სასუფეველისა, რომლისა მსგავსი „თუალმან არა იხილა, ყურსა არა ესმა და გულსა კაცისასა არა მოუხდა, რომელი განუმზადა ღმერთმან მოყვარეთა მისთა“(1 კორ. 2,9].
ამისთვის გლოცავ და გევედრები, ქრისტეს მიერ საყვარელნო, შევიყვაროთ ჩვენცა სასუფეველისა შვენიერება და ვეტრფიალნეთ სიკეთესა მისსა, ვეძიებდეთ გულსმოდგინედ და ვიქმოდეთ სიმართლესა მისსა, რათა დავიმკვიდროთ მას შინა.
უკეთუ გსურის სასუფეველისა პოვნად, ჵ, კაცო, გეტყვის ქრისტე: „მომეც მე მცირე პურის ნატეხი, ერთი სასმელი წყალი გრილი, უნდო სამოსელი, უცხო ვიყო – შემიწყნარე, სნეულ ვიყო – მომხედე, საპყრობილესა ვიყო – მოვედ ჩემდა“[მთ. 25,35-36] და მე ამათ მცირედთა წილ სასუფეველისა დიდსა დიდებასა მოგანიჭებ და იშვებდე ჩემთანა ბრწყინვალითა და შვენიერითა გვირგვინითა საუკუნოდ“.
აწ უკუჱ რაჲღა გვნებავს უფროსი ამისსა სიყვარული, სახიერება და მოწყალება ღმრთისა ჩვენდა მომართ?! ჵ, ძმანო, ვიქმოდეთ ამათ ადვილთა მცნებათა, რათა მივემთხვივნეთ ზეცისა სასუფეველსა. ანგელოსთა თანა ვგალობდეთ, წმიდათა თანა ვიშვებდეთ, ღირსთა თანა ვიხარებდეთ და ღმრთისა მიერ გვირგვინოსან ვიქმნეთ ღმრივშვენიერად და პატიოსნად.
ჰე, გევედრები, ქრისტეს მოყვარენო, გულსმოდგინე ვიქმნეთ სათნოებისათვის: მოვიგოთ სიყვარული და სიწმიდე, შევიტკბოთ მარხვა და ლოცვა, და ვიქმოდეთ სიმართელსა და მოწყალებასა, რათა ღირს ვიქმნეთ სასუფეველსა ცათასა – საყვარელსა სასურველსა და საწადელსა, მადლითა და კაცთმოყვარებითა უფლისა ჩვენისა იესო ქრისტესითა, რომლისა არს დიდება თანა მამით და სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.