თხრობა სულიერი ჟთ [99]. სრულისა სიყვარულისათვის სამღთოჲსა
ღმრთივსულიერნო შვილნო ეკკლესიისანო, უფალი ჩვენი იესო ქრისტე ბრძანებს: „ვითარცა შემიყვარა მე მამამან, მეცა შეგიყვარენ თქვენ, დაადგერით სიყვარულსა ზედა ჩემსა“[იო. 15,9].
საყვარელნო, აჰა, უსაზღვრო კაცთმოყვარება ღმრთისა ჩვენდა მომართ მოფენილი, რომელ მსგავსად თავისა თვისისა უყვართ ჩვენ გლახაკნი და ჩვენცა სრულსა სიყვარულსა თვისსა გვამცნებს. და რომელმან ნამდვილ-ჭეშმარიტი სიყვარული ღმრთისა მოიგოს, არარას არსთაგანსა წინა პატივ სცემს უფროს ღმრთისა სიყვარულისა. მისი ოდენ სიყვარული ექმნების ნათელ, ბრწყინვალება, სიხარულ, ცხოვრება, საზრდელ და ყოვლისა ნუგეშინისმცემელ, და მარადის ღმრთისა მიმართ ზრახავს წმიდისა ლოცვისა მიერ განათლებული სულითა, ესევითარი კაცი ღმრთისა, არარაჲთ ნაკლულევანი ანგელოსთაგან მოქალაქობითა.
რამეთუ იყო ვინმე კეთილჴელოვანი მწერალი, რომელმან მოიგო ზესთა ბუნებისა ტრფიალება ღმრთისა და დაუტევა ყოველივე სოფლისა შინანი. და განვიდა უდაბნოდ და მხოლოდ ოდენ ღმერთი შეიყვარა სრულის გულითა, ვითარცა ჰშვენის წმიდათა. და მარადის საყვარელისა ღმრთისა მიმართ ჰზრახვიდა ლოცვითა წმიდითა და მის მიერ განათლდებოდა გონებითა. კაცობრივთა საზრდელთაგან განეყენა და მადლითა სულისა წმიდისათა იზარდებოდა. და ოდესმე ნაყოფსა ველისასა და მდელოსა მწვანვილისასა იხმევდა. და განბრწყინვებული სულითა შემსჭვალულ იყო სიყვარულსა ღმრთისასა.
დღესა ერთსა მოვიდენ მისა ძმანი მონასტრისანი და მოართვეს ქაღალდი ვედრებით, რათა დასწეროს წიგნები. ხოლო მას სანატრელსა არა აქუნდა მოცალება ღმრთისა ხედვისაგან, რამეთუ მრავალგზის აღუმაღლდის გონება და განიცდინ საკვირველებათა ღმრთისათა. და ჰხედავნ სასუფეველისა დიდებასა და იგონებნ ყოვლადშვენიერსა და ღმრთივბრწყინვალებასა ღმრთისმშობელისა მარიამისასა, ანგელოსთა ელვარებასა, ნათლისმცემლის დიდებულებასა, წინასწარმეტყველთა ბანაკსა, მოციქულთა გუნდსა, მოწამეთა მწყობრსა, მღუდელმთავართა დიდებასა, მამათა ღირსებასა, დედათა პატიოსნებასა და ყოველთა მართალთა სავანეობასა.
ამათ ესევითართა ღმრთივშვენიერებისა განცდისათვის დასდგის ლოცვად, ვითარცა სვეტი აღიმაღლის გონება მყოვარჟამ და შეექცის ღმრთისა ხედვასა, და არღარა აქუნდა მოცალება საქმედ მოქმედებისა.
და ოდეს მოვიდენ ქაღალდისა უფალნი, რათა წარიღონ წიგნები, იხილეს, რომელ არარაჲ დაეწერა, გარნა ნახევარ მუხლი ოდენ. და ჰრქუა წმიდამან ბერმან: „შემინდევით, ძმანო საყვარელნო, რამეთუ არა მცალს წერად“. და მათ ჰრქუჱს: „წმიდაო ღმრთისაო, მუხლიცა ესე უსრული არს“. ხოლო მან ჰრქუა: „წარვედით შვილნო, პირველად საქმით აღასრულეთ წერილი ეგე და მერმე მოვედით და სხუაცა დაგიწერო თქვენ მადლითა ღმრთისათა“.
გულისჴმა ვჰყოთ, საყვარელნო, თუ რაოდენსა მადლსა და ბრწყინვალებასა მიიღებდა სასუფეველსა შინა სული მის ნეტარისა, რომელი აქავე ესრეთ განათლებულ იყო ღმრთისა სიყვარულითა.
ამისთვის გლოცავ და გევედრები, ქრისტეს მიერ შეყვარებულნო, მოვიგოთ ჩვენცა ყოვლისა უპირატესად ღმრთისა სიყვარული, ვითარცა სული და სამშვინელი ცხოვრებისა ჩვენისა და ამასთანავე სიყვარული ძმათა, ვითარცა მარჯვენა ჴელი, რამეთუ თვინიერ მეორისა ამის, პირველი იგი არა იქმნების. და შევიმოსოთ ძმათა მიმართ წყალობაჲ, რომელ ესე არს ჭეშმარიტი ხატი და სახე სიყვარულისა და არს თუალი მარჯვენე, და ბეჭედი მტკიცე სათნოებისა. და მოვიგოთ ქრისტეს მსგავსი სიმდაბლე, რომლისა მიერ იქმნების ამაღლება ჩვენი სასუფეველად. და ვიღვაწოთ მოგებად გულის სიწმიდე, რომლისა ძლით ვიხილოთ ღმერთი ჩვენ შორის აღმობწრყინვებული, ვითარცა მზე სიმართლისა. ხოლო მან სახიერმან და ტკბილმან მოგვფინოს ყოვლადბრწყინვალე შარავანდედი თვისი და ჩვენ გავნათლდეთ, ვითარცა ქვეყანა სამღთოს მადლით პოხილნი და აღმოვაცენოთ სათნოებათა ყუავილი შვენიერი და წარმოვაჩინოთ სრული ნაყოფი სულისა, რომელიცა შეიწიროს სულმან წმიდამან და სათნო იყოს მზემან სიმართლისამან, რომლითა იდიდოს მამა ზეცათა, ვითარცა ბრძანებს იესო ტკბილი: „ამით იდიდოს მამა ჩემი, რათა ნაყოფი მრავალი გამოიღოთ, და იყვნეთ ჩემდა მოწაფე“(იო. 15,8).
ჰე, გევედრები, საყვარელნო, ვიდრემდის ვართ სოფელსა შინა ჴორცითა ამით, გულსმოდგინებით მოსწრაფე ვიქმნეთ სათნოებათა მუშაკობად და ნაყოფისა მრავლისა გამოღებად და ღმრთისა ძღვნად პატიოსნად შეწირვად, რათა ოდეს განვიდეთ სოფლისაგან ამაოსა და ჴორცთაგან დაუდგრომელთა, მუნ სავსებით დაუნჯებული ვჰპოვოთ ნაყოფი, ნაშრომი ჴელთა ჩვენთა, რომლისათვის მეუფემან მეუფეთამან და უფალმან უფლებათამან მოგუანიჭოს გვირგვინი დაუჭნობელი ყვავილოვანი, საყდარი დიდებისა, პორჶირი მეფობისა და სავანე ბრწყინვალებისა, რომელთა ზედა, ვიხარებდეთ, ვიშვებდეთ და ვსუფევდეთ საუკუნოდ. რომლისა ღირსმცა ვართ ყოველნი, მადლითა და კაცთმოყვარებითა უფლისა ჩვენისა იესო ქრისტესითა, რომელსა ჰშვენის ყოველი დიდება, პატივი და თაყვანისცემა თანა მამით და სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.