თხრობა სულიერი კე [25]. ღმრთისა განგებისათვის
ღმრთივსულიერნო შვილნო ეკკლესიისანო, უფალი ჩვენი იესო ქრისტე ბრძანებს: „ნუ ზრუნავთ და იტყვით: რა ვსჭამოთ, ანუ რა ვსუათ, ანუ რა შევიმოსოთ, რამეთუ იცის მამამან თქვენმან ზეცათამან, რაჲ გიხმს ამათ ყოველთაგანი“[მთ. 6,31-32].
საყვარელნო, ღმერთი ჩვენი, მამა მოწყალებისა, ყოველსავე კეთილად განაგებს სიბრძნითა თვისითა, კაცად კაცადისა ცხოვრებასა და იცის გულთმეცნიერებით და წინასწარმცნობელობით, თუ რომელსამე კაცსა ვითარი ცხოვრება ჰშვენის საუკუნოსა ცხოვრებისა პოვნისათვის, და ეგრეთცა განაგებს სახიერებითა თვისითა.
რამეთუ იყო ვინმე ბერი პატიოსანი მლოცველი, განშორებული სოფლისაგან და მარტოებით დაყუდებული მთასა შინა. და ევედრებოდა ღმერთსა დღე და ღამე სულისა თვისისა ცხოვნებისათვის. ამან ღირსმან იხილის კაცი ერთი, რომელი მოვიდის დღე ყოველ ძირსა მის მთისასა ტყესა შინა, და ჴელითა თვისითა მოსტეხდა შეშასა. და შეკრის მცირე ტვირთი, განჰყიდდა და მით გამოზრდიდა სიგლახაკესა თვისსა. ხოლო ბერი იგი ლმობიერ იქმნა წყალობად მისა, და ევედრა ღმერთსა, რათა შეიწყალოს და ნუგეშინის სცეს კაცსა მას. და აჰა, მოვიდა მისა ანგელოსი უფლისა და ჰრქუა: „ბერო, ვითარ იგი არს კაცი ეგე, კეთილად არს, რამეთუ ყოველთათვის უმჯობესად განაგებს ღმერთი“. მიუგო ბერმან: „ვევედრები კაცთმოყვარებასა ღმრთისასა, რომლისა წყალობითა მრავალნი მდიდარნი დიდებულად სცხონდებიან, ამასცა კაცსა ერთი წალდი მიანიჭოს, რათა არა ჴელითა მოსტეხდეს შეშასა“. ჰრქუა მას ანგელოსმან: „აჰა, ესერა მიეცემის მას წალდი, გარნა შენ იხილე და იზრუნე უკანასკნელი მისი“.
და ვითარცა წარვლიდა კაცი იგი, ჰპოვა წალდი გზასა ზედა და მხიარულ იქმნა. და იწყო მოსწრაფედ მოკვეთად შეშისა მრავლისა და განსყიდვად.
ამისა შემდგომად ერთი სხუა კაცი, უგლახაკესი მისსა, მოსტეხდა ჴელითა შეშასა. ვითარცა იხილა იგი წალდის მქონებელმან, მიუხდა და ჰრქუა: „ვინ ხარ შენ და რად მოსტეხ შეშასა, რამეთუ ჩემდა ჯერ არს მოკვეთად წალდითა?“ ხოლო მან ჰრქუა: „უფალო ჩემო, ესე ტყე ღმრთისა განგებით არს, შენ წალდი გაქვს, უმრავლესსა მოჰკვეთ, ხოლო მე ჴელითა უმცირესსა, რათა ნუგეშვცე სიგლახაკესა ჩემსა“. მსმენელი ამისი განრისხნა და მოჰკვეთა თავი მისი წალდითა.
ესერა იხილა დაყუდებულმან ბერმან, დააგდო თავი თვისი ქვეყანასა ზედა და იწყო ტირილად მწარედ. და მოიყვანა კაცი იგი და მრავლითა სწავლითა და შრომითა ლმობიერ ჰყო და განუწესა კანონი სინანულისა. და თვითცა უმრავლესთა ჟამთა ძლიერად ინანდა. და ევედრებოდა ღმერთსა ცრემლითა და აღსაარებითა ვიდრემდის გულსავსე ჰყო იგი ანგელოსმან ნუგეშინისცემითა მიტევებისათვის და განისწავლა მადლობით შეწყნარებად განგებულებისა ღმრთისა.
ისმინეთ და გულისჴმა ჰყავთ საყვარელნო, თუ ვითარ ღმერთი ყოველთათვის უმჯობესად, სიბრძნით განაგებს ცხოვრებასა ჩვენსა. რამეთუ რომელნი ღირს არიან, განამდიდრებს გლახაკთ მოწყალებისათვის და რომელთამე სიგლახაკით ამყოფებს, მადლობით მოთმინებისათვის. გარნა ყოველსავე უმჯობესად იქმს სულთა ჩვენთა ცხოვნებისათვის, რათა მდიდარი მოწყალებითა და გლახაკი მოთმინებითა ადიდებდეს სიბრძნით განგებულებასა ღმრთისასა.
ამისათვის გლოცავ და გევედრები, ქრისტეს მოყვარენო ძმანო, ღმრთის განგებულებასა თაყვანისცემით ვმადლობდეთ. უკეთუ მდიდარ ვიყვნეთ საფასითა, მდაბალ ვიყვნეთ გულითა და ნაყოფიერ ვიქმნეთ გლახაკთა წყალობითა. და უკეთუ გლახაკ ვიყვნეთ და ნაკლულევან, ღმრთის მადლობით მოვითმენდეთ.
ხოლო უკეთუ მართალ ვიყვნეთ და გვაქუნდეს სათნოებათა სიმრავლე, სიმდაბლით ვიქცეოდეთ ძმათა შორის და ღმერთსა ვმადლობდეთ, რამეთუ მის მიერ არს ყოველი ნიჭი კეთილი. და უკეთუ ცოდვა რაჲმე შეგვემთხვიოს ეშმაკისა საცთურითა, რამეთუ მის მიერ არს ყოველი სიბოროტე, მეყსეულად შევინანოთ გულსმოდგინებითა და განვიწმიდნეთ სულნი ჩვენნი აღსაარებითა და ცრემლითა მხურვალითა.
ჰე, გევედრები, საყვარელნო, ესრეთ ყოვლით კერძო, განკრძალულ ვიყვნეთ ცოდვისაგან, რათა განვერნეთ სატანჯველთა საუკუნეთა, ეშმაკთა და ცოდვილთათვის უნანელთა განმზადებულთა. არამედ შემკობილ ვიყვნეთ ყოვლითა სათნოებითა, რათა ღირს ვიქმნეთ ზეცისა სასუფეველსა, მართალთათვის განჩინებულსა ქრისტე იესოს მიერ, უფლისა ჩვენისა, რომლისა არს დიდება თანა მამით და სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.