თხრობა სულიერი ლა [31]. მოთმინებისათვის კეთილისა
ღმრთივსულიერნო შვილნო ეკკლესიისანო, უფალი ჩვენი იესო ქრისტე ბრძანებს: „მოთმინებითა თქვენითა მოიპოვნეთ სულნი თქვენნი“(ლკ. 21,19).
საყვარელნო, თვით თავადმან მაცხოვარმან ჩვენმან მოთმინება დიდი აჩვენა: ჯვარსა ზედა რა მოეკიდა ჴორცითა. ვითარცა იტყვის იაკობ, ძმა უფლისა: „აჰა, ესერა ვნატრით მოთმინეთა მათ, მოთმინება იობისა გასმიესთ და აღსასრული უფლისა იესოსი იხილეთ“[იაკ. 5,11]. და მოთმინებასა ზედა ჩვენსა, ძმანო, ღმერთი იდიდების, ანგელოსნი იხარებენ და ეშმაკნი იდევნებიან და იტანჯებიან.
რამეთუ იყო ვინმე ღმრთისმოყვარე და წმიდათა კაცთა ფრიად მოსურნე და მსასოებელი მთავარი დიდებული, რომელსა ესუა ასული ეშმაკეული. და სთქუა თავსა შორის თვისსა, ვითარმედ: „არავის ძალუძს კურნება ასულისა ჩემისა ეშმაკისაგან, თვინიერ წმიდათა მონაზონთა და უკეთუ ვევედრო მათ, არა თავს იდებენ სასწაულისა ქმნასა სიმდაბლით. გარნა ესე ვჰყო: ოდეს მოვიდენ ქალაქად განსყიდვად ჴელთსაქმისა მათისა, მაშინ ვევედრო მათ ლოცვისა ყოფად და მრწამს ღმრთისა, რომელ მათ, წმიდათა ლოცვითა განიკურნოს ასული ჩემი“.
და იხილა მონაზონი ვინმე, რომელი განჰყიდდა სფირიდებსა და ჰრქუა მას მთავარმან ღმრთისმოყვარემან: „მამაო პატიოსანო, რაოდენის მისცემ?“ ხოლო მან მიუგო: „ესოდენის, უფალო ჩემო“. და ჰრქუა მთავარმან: „მოვედ სახლად ჩემდა და მიიღე ფასი მაგისი, ღმერთშემოსილო მამაო“. და ვითარცა მივიდა სახლსა მის მთავრისასა, გამოვიდა ასული მისი ეშმაკეული და სცა ყურიმალსა მის ბერისასა. ხოლო წმიდამან ბერმან მოითმინა კეთილითა გონებითა და მცნებისაებრ უფლისა მიუპყრა მას ერთკერძოცა. მაშინ ჴმა ჰყო ეშმაკმან: „ჵ, იძულებაღა ესე, რამეთუ მცნება იესოსი განმსდევნის მე“. და განიკურნა ასული იგი მიერითგან და ადიდებდა ღმერთსა.
ამისთვის გლოცავ და გევედრები, ქრისტეს მიერ საყვარელნო, ჩვენცა დავიმარხნეთ მცნება იესოსი და მოვიგოთ მოთმინება, რომელი აცხოვნებს სულსა ჩვენსა და მობაძავ გვყოფს ქრისტესა, ვითარ იგი იტყვის მოციქული: „მობაძავ ჩემდა იყვენით, ვითარცა მე ქრისტესი“[1 კორ. 11,1]. მოვითმინოთ ძმანო შიმშილი, წყურვილი და შიშლოება სახელისათვის ქრისტესისა. და „უკეთუ ვინმე ყურიმალსა გვცეს, მიუპყრათ ერთკერძოცა სიმდაბლით“[მთ. 5,39].
და ოდეს განსაცდელი რაჲმე, ანუ სნეულება, გინა შეურაცხება მოიწიოს ჩვენ ზედა, ყოველივე მადლობითა ღმრთისათა მოვითმინოთ, რათა ვსცხონდეთ სულითა, ვითარცა ბრძანებს უფალი: „რომელმან დაითმინოს სრულიად, იგი სცხონდეს“(მთ. 10,22; 24,13; მრკ. 13,13). ხოლო ესე არს სრული მოთმინება, საყვარელნო: რაჟამს გვავნოს ვინმე, გინა შეგვაწუხოს საქმით, ანუ სიტყვით და ჩვენ ძალგვედვას ნაცვლისა მიგებაჲ და არა მივაგოთ, არამედ მოვითმინოთ, კეთილიცა უყოთ და ულოცოთ. მაშინ ვიქმნებით შვილ მამისა ჩვენისა ზეცათასა, ვითარცა იგი თავადი ტკბილ არს უმადლოთათვისცა და უკეთურთა.
ნუ იტყვი, ძმაო, თუ უკეთუ ესრეთ მოვითმინო, კაცნი უღონოებასა დამწამებენ. არამედ გულისჴმა ჰყავ, საყვარელო, რამეთუ მოთმინებასა შენსა ღმერთი შეიწირავს, ანგელოსნი გვირგვინს განგიმზადებენ და კაცნი ბრძენნი გაქებენ და გადიდებენ და უსწავლელნიცა საქმით იხილვენ მოთმინებასა შენსა და მობაძავ სათნოებისა შენისა იქმნებიან.
ჰე, გევედრები, ქრისტეს მოყვარენო, მოვიგოთ ყოველსა შინა მოთმინებაჲ, რათა აქაცა მშვიდობით და კეთილად წარვლოთ ცხოვრება ჩვენი და მუნ სასუფეველსა ღირს ვიქმნეთ. და სანატრელისა იობის თანა მოთმინებისა გვირგვინითა ვიხარებდეთ, მადლითა და კაცთმოყვარებითა უფლისა ჩვენისა იესო ქრისტესითა, რომლისა არს დიდება თანა მამით და სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.