თხრობა სულიერი მე [45]. საზრდელისა მიღებისათვის
ღმრთივსულიერნო შვილნო ეკკლესიისანო, უფალი ჩვენი იესო ქრისტე ბრძანებს: „იქმოდეთ ნუ საზრდელსა წარსაწყმედელსა, არამედ საზრდელსა, რომელი ჰგიეს ცხოვრებად საუკუნოდ“(იო. 6,27). და სამღთო მოციქული იტყვის: „გინათუ სჭამდეთ, გინათუ სუმიდეთ, გინათუ რაჲსაცა იქმოდეთ, ყოველსავე სადიდებელად ღმრთისა იქმოდეთ“(1. კორ. 10,31).
ამისთვის ჯერ არს ჩვენდა, საყვარელნო, ჭამასაცა პურისასა კრძალულებით ლოცვა და მადლობა სახიერებათა ღმრთისათა, რომელ ესე ფრიად კეთილ არს, და ჰშვენის იესოს მოყვარეთა ქრისტეანეთა.
რამეთუ იყო ვინმე ბერი წმიდა და ღმერთშემოსილი, განათლებული სულითა, განწმედილი გულითა და საკვირველებათა მხილველი. რომელიცა დღესა ერთსა სჯდა რა ტაბლასა ძმათა თანა პურისა ჭამად, სადიდებელად ღმრთისა დუმილითა ბაგისათა, გონებითა ილოცვიდა და ღმრთისა ხედვითა ამაღლდა და იხილა ტაბლასა მას ზედა, რომელნიმე თაფლსა ჰსჭამდენ, რომელნიმე პურსა და რომელნიმე უშვერსა რასამე. განცვიფრებულ იყო თავსა შორის თვისსა და განიზრახვიდა, თუ ვითარ ყოველთავე ერთი სანოვაგე დაგებულ არს და განყოფილ არიან ჭამადნი? და ევედრა ღმერთსა, რათა გამოუცხადოს ძალი ხილულისა მის. და მოიღო ზეგარდამო გამოცხადება ანგელოსისა მიერ, ვითარმედ:
ა. რომელნი შიშითა ღმრთისათა და კრძალულებით სჭამენ პურსა და გონებითა ილოცვენ, ლოცვა მათი აღვალს, ვითარცა საკმეველი წინაშე ღმრთისა, იგინი არიან რომელნი თაფლსა სჭამენ.
ბ. ხოლო რომელნი ჰმადლობენ ღმრთისა მოწყალებათა, რომელ საზრდელი მიიღეს სადიდებელად ღმრთისა და განსამტკიცებელად სხეულისა, იგინი არიან, რომელნი პურსა სჭამენ.
გ. და რომელნი სდრტვინვენ ჭამადთა ზედა და თუალბოროტ არიან და არა ჰმადლობენ ღმერთსა, იგინი არიან, რომელნი უშვერსა რასმე სჭამენ.
ესერა ეუწყა ღირსსა მას ბერსა ანგელოსისა მიერ, ჰმადლობდა და აკურთხევდა განგებულებასა ღმრთისასა.
ამისთვის გლოცავ და გევედრები, ქრისტეს მიერ საყვარელნო, ჭამასაცა შინა პურისასა ვადიდებდეთ სახიერსა ღმერთსა ჩვენსა და გონებისა თუალითა სიტკბოებასა მისსა განვიცდიდეთ. და შემდგომად ჭამისა მადლობასა შევსწირვიდეთ, მოწყალებისა მომნიჭებელსა და ქველისმოქმედსა ღმერთსა, ვითარცა მოციქულნი იქმოდეს, რომელ წერილ არს წმიდასა შინა სახარებასა, ვითარმედ: „გალობა წარსთქუჱს და განვიდეს მთასა მას ზეთისხილთასა“(მთ. 26,30). გალობა იგი იყო, ძმანო, შემდგომად სერობისა, მადლობისა შეწირვისა, რამეთუ ესრეთ ჰშვენის ღმრთისმსახურთა ქრისტეანეთა.
და უფროსად ქრისტეს სათნო სერობა და პურისა ჭამა ესე არს, საყვარელნო, რომელ ოდეს დავსხდეთ საზრდელისა მიღებად, მოუწოდოთ და დავსხათ ჩვენთანა: გლახაკნი, უცხონი, ბრმანი, მკელობელნი, მშიარ-მწყურვალენი, რომელნი არიან ქრისტეს ძმად წოდებულნი და მათ შორის იხარებდეს სული ჩვენი; და ნეტარ იყოს მაშინ ჩვენი სერობა. არათუ გლახაკნი არიან სტუმარ, საყვარელნო ძმანო, არამედ თვით თავადი ქრისტე, მეუფე ჩვენი, არს სტუმარიცა და მასპინძელიცა და ყოვლისა ნიჭისა მომცემელი. რამეთუ იგი კაცთმოყვარე ბრძანებს: „რაოდენი უყავთ ძმათა ჩემთასა, იგი ყოველივე მე მიყავთ“[მთ. 25,40]. და ღმერთი იდიდების ამით კეთილითა საქმითა, და ანგელოსნი გვირგვინსა შეგვიმზადებენ და მცველი ჩვენი ანგელოსი დასწერს ქველისსაქმესა ჩვენსა წიგნსა მას შინა ცხოვრებისასა და ნაცვალი მოგვენიჭების ღმრთისა მიერ ერთისა წილ – ასი და ცხოვრება საუკუნო.
ჰე, გევედრები, ქრისტეს მოყვარენო, ვიქმოდეთ ამას სათნოებასა კეთილითა გონებითა, რათა გულთმეცნიერმან იესომ შეიწიროს გულსმოდგინება ჩვენი და გვიზიაროს წმიდასა და უწმიდესსა სერობასა თვისსა, რომლისათვისცა ანგელოსთა გული უთქუამსთ ჭვირობად [I პეტ. 1,12]. და წმიდის გულით ვეზიარნეთ ქრისტეს საიდუმლოთა და მის მიერ ზიარ ვიქმნეთ ზეცისა სასუფეველსა: ანგელოსთა თანა ვიხარებდეთ, მამათმთავართა თანა ვიშვებდეთ, წინასწარმეტყველთა თანა ვზატიკობდეთ, მოციქულთა თანა ვსუფევდეთ და ყოველთა წმიდათა თანა ვგალობდეთ და ვადიდებდეთ და თაყვანისვსცემდეთ ქრისტესა მეუფესა ჩვენსა, თანა მამით და სულით წმიდითურთ, უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.