თხრობა სულიერი მჱ [48]. ღმრთის სიყვარულით ლოცვისათვის
ღმრთივსულიერნო შვილნო ეკკლესიისანო, უფალი ჩვენი იესო ქრისტე ბრძანებს: „ესე არს დიდი და პირველი მცნება, რათა შეიყვარო უფალი ღმერთი შენი ყოვლითა გულითა, ყოვლითა სულითა, ყოვლითა ძალითა, და ყოვლითა გონებითა შენითა“[მთ. 22,37-38].
საყვარელნო, სრულსა სიყვარულსა ღმრთისასა გამოაჩენს ჭეშმარიტი და სამარადისო ლოცვაჲ ღმრთისა ტრფიალებითა, ვითარცა ანგელოსთა უყვარსთ უფალი ძალთა და მარადის დაუცხრომელად სამწმიდაარსობით უგალობენ და ღმრთივშვენიერად ჴმატკბილობით აქებენ და ადიდებენ ალილუიითა. ეგრეთვე კაცნი, რომელთა ყოვლადვე უყვარსთ ღმერთი, გულითა წმიდითა ფსალმუნებენ, მარადის ილოცვენ სურვილით და ღაღადებით ეზრახებიან საყვარელსა თვისსა უფალსა.
რამეთუ იყო ვინმე ბერი წმიდა და ღმერთშემოსილი და გონებითა განათლებული, რომელსა დიდის სურვილით უყვარდა ღმერთი და სიყვარულითა მისითა მარადის ილოცვიდა და იქმოდა ყოვლადვე სათნოყოფასა მისსა.
დღესა ერთსა მივიდენ მისა ძმანი სულიერნი და ჰრქუჱს: „გევედრებით, ღმერთშემოსილო მამაო, გამოგვიცხადე თუ, ვითარ არს სიტყვა იგი მოციქულისა, ვითარმედ: „მოუკლებელად ილოცევდით“(1 თესალ. 5,17). გვარქუ სარგებელისათვის სულისა, სულთმოყვარეო მამაო, და ნუ დაფარავ ჩვენგან მცნებისათვის უფლისა, წმიდაო ღმრთისაო“.
ხოლო მიუგო ყოვლადპატიოსანმან ბერმან და ჰრქუა: „მე გლახაკი ესე ესრეთ ვჰყოფ, ღმრთივსულიერნო შვილნო საყვარელნო: პირველად ვილოცავ გულითა მხურვალითა ძალისაებრ ჩემისა განწესებულთა ლოცვათა და მერმე დავსჯდები ჴელთსაქმრად და გამოვისახავ ჯვარსა მეტყველი: „მიწყალე მე, ღმერთო, დიდითა წყალობითა შენითა და მრავლითა მოწყალებითა შენითა“(ფს. 50,3). პირითა და გონებითა ვილოცავ და ვფსალმუნებ, ხოლო ჴელითა ვმოქმედებ და ვშვრები ჴელთსაქმარსა ჩემსა. და ოდეს მოიწიოს ჟამი ლოცვისა, აღვსდგები და ვილოცავ და კვალად დავსჯდები და ვჰყოფ საქმესა ლოცვითურთ. და ნაშრომსა ჴელთა ჩემთასა განვჰყიდი და ვჰყოფ თავისა ჩემისა საზრდელსა და უმრავლესსა მივსცემ მოწყალებად გლახაკთა სიყვარულად, რათა ოდეს მეძინოს მე, ანუ ვერ ძალმედვას ლოცვაჲ, მაშინ ჩემ წილ, ჩემ მიერ ქმნილი მოწყალება ილოცვიდეს და ღაღადებდეს ღმრთისა მიმართ ჩემთვის. და ესრეთ სრულ იქმნების მოუკლებელი ლოცვა სიტყვისაებრ მოციქულისა მადლითა სახიერისა ღმრთისათა“.
ესმათ რა ესე სიბრძნითი მცნება კეთილმოსურნეთა ძმათა, მათცა ეგრეთ ისწავეს და ჰყოფდენ სამარადისოსა ლოცვასა სიყვარულითა ღმრთისათა.
ამისთვის გლოცავ და გევედრები, ქრისტეს მიერ საყვარელნო, შევიყვაროთ ყოვლადვე უფალი ღმერთი ჩვენი, რომელმან პირველ შემიყვარნა ჩვენ კაცთმოყვარებითა თვისითა. და სიყვარულითა მისითა ვილოცვიდეთ გულითა მხურვალითა, სულითა მდუღარითა. ჴელთსაქმარსა თუ ვშვრებოდეთ, გინა რაჲსაცა ვიქმოდეთ, ნუ დავსცხრებით ლოცვისა და ხსენებისაგან ღმრთისა და ნაშრომთაგან ჩვენთა ვიქმოდეთ მოწყალებასა. და სიყვარული ვაჩვენოთ ქრისტეს მიერ ძმათა, „რამეთუ თვინიერ ძმათ სიყვარულისა, ღმრთისა სიყვარული არა ეგების“[1 იო. 2,9]. არამედ შევიყვაროთ ღმერთი სრულითა სიყვარულითა [მთ. 22,37] და ნურარას სხუასა პატივს ვცემთ უფროს ღმრთისა სიყვარულისა, და „მოყვასი შევიყვაროთ, ვითარცა თავი თვისი“[ლევ. 19,18; მთ. 22,39], „ურთიერთას სიმძიმე ვიტვირთოთ და ესრეთ აღვასრულოთ შჯული იგი ქრისტესმიერისა სიყვარულისა“[გალ. 6,2]. და მან სახიერმან, ტკბილმან და მოწყალემან ჰსთქუას მამისა მიმართ: „მამაო, შეიყვარენ ესენი, ვითარცა მე შემიყვარე“[იო. 17,23].
ჰე, გევედრები, ქრისტეს მოყვარენო ძმანო, სურვილით შევიყვაროთ ღმერთი ტრფიალებითა გულისათა და ჭეშმარიტებით შევიყვაროთ მოყვასი, ვითარცა სული ჩვენი და სულთა მათთა ცხოვრებისათვის ვილოცვიდეთ გულითა წმიდითა, რათა ღირს ვიქმნეთ ყოველნი ზეცისა სასუფეველსა, რომელი განუმზადა ღმერთმან მოყვარეთა და მცნებათა თვისთა აღმასრულებელთა, ქრისტე იესოს მიერ უფალისა ჩვენისა, რომლისა არს დიდება თანა მამით და სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.