თხრობა სულიერი ნბ [52]. მოწყალებისათვის პატიოსნისა
ღმრთივსულიერნო შვილნო ეკკლესიისანო, უფალი ჩვენი იესო ქრისტე ბრძანებს: „იყვენით თქვენ მოწყალე, ვითარცა მამა თქვენი ზეცათა მოწყალე არს“[ლკ. 6,36].
საყვარელნო, ჭეშმარიტი მოწყალება ღმრთისა მსგავს ჰყოფს მომგებელსა მისსა, ანგელოსთაგან საქებელ და წმიდათა მწყობრსა თანა მოდასე, ცათა შინა საუნჯეთა განუმრავლებს და გვირგვინითა ღმრთივბრწყინვალითა ახარებს და ქვეყანასა ზედა უმეტესად განამდიდრებს და საფასეთა არა მოაკლებს, კაცთა მოიმადლებს და ღმერთსა სათნო ეყოფის.
რამეთუ იყო ვინმე კაცი ღმრთისმოყვარე სიმართლითა და გლახაკთ მოწყალე გონებითა კეთილითა, რომელსა მოენიჭა ღმრთისა მიერ ზეგარდამო მადლი მოწყალებისა და რაოდენ მისცემდა მოწყალებად, აკურთხა ღმერთმან, რომელ არა მოაკლდებოდა საფასესა მისსა, რამეთუ ჭურჭელსა შინა შთაჰყარის ოქრო, ვეცხლი და რვალი. შეემთხვის რა გლახაკი, რომელიცა ჰხვდის ჴელსა მისსა განგებითა ღმრთისათა, სიხარულით მისცემდა.
დღესა ერთსა შეემთხვია დედაკაცი ვინმე, რომელსა ემოსა სამოსელი ფრიად ძველი და დაბებკილი და ითხოვდა მისგან მოწყალებასა. ხოლო კაცმან ღმრთისამან ჴელ ჰყო, რათა მისცეს მრავალი და ძვირფასი. გარნა შეუღრვა ჴელი და აღმოიღო მცირედი რვალი და მისცა მას. და შემდგომად მოვიდა სხუა ვინმე დედაკაცი კეთილითა სამოსლითა მოსილი და ითხოვდა წყალობასა. და ენება კაცსა მას ღმრთისმოყვარესა, რათამცა მისცა მას მცირედი. და ჰხუდა ჴელსა მისსა მრავალი ოქრო და ვეცხლი და მისცა მას.
ხოლო კაცი იგი განკვირვებულ იყო საქმესა ამას ზედა და შევიდა სალოცველსა თვისსა და ევედრა ღმერთსა მხურვალედ, რათა გამოუცხადოს. და აჰა, მოვიდა მცველი მისი ანგელოსი და ჰრქუა: „ღმერთმან სამართლად განბჭო, რამეთუ რომელსა იგი ძველი ემოსა, მრავალი აქუნდა და სიხარბით ითხოვდა, რომელიცა არა სახმარ იყო მისდა. ხოლო, რომელსა იგი კეთილი ემოსა, მდიდართა შვილი იყო დაგლახაკებული და სამოსელიცა იგი სხუათაგან ეთხოვა სირცხვილისათვის, და ღმერთმან მას უმეტესი მისცა ჴელითა შენითა, რამეთუ ესევითარი მოწყალება უფროსად სათნო არს წინაშე უფლისა.
ესერა ესმა კაცსა მას ანგელოსისაგან, ჰმადლობდა განგებულებასა ღმრთისასა და ადიდებდა კაცთმოყვარებასა მისსა.
ამისთვის გლოცავ და გევედრები, ქრისტეს მიერ საყვარელნო, ვიქმოდეთ ჩვენცა მოწყალებასა კეთილსა და ჭეშმარიტსა, რომელი დიდად სათნო არს მაცხოვრისა ჩვენისა იესო ქრისტესა და ბრძანებს: „მიეცით მოწყალება და აჰა, თქვენი ყოველი წმიდა არს“(ლკ. 11,41).
აწ უკუჱ შევიტკბოთ, საყვარელნო, წმიდამყოფელი ჩვენი, მოწყალება; შევიწყნაროთ უცხო და მწირი, ქვრივი და ობოლი, უძლური და უღონო და შემწე ვექმნეთ ყოველთავე ჭირვეულთა; დაღაცათუ ჩვენცა გლახაკ ვიყვნეთ საფასეთაგან, არამედ გულითა მოწყალე ვიქმნეთ და სულთქმითა ღმერთსა შევავედროთ შეჭირვებული იგი და ტკბილითა სიტყვითა, მადლითა, ვითარცა მარილით შეზავებულითა, ნუგეშინისვსცეთ და გულთმეცნიერმან ღმერთმან შეიწიროს გონებისა ჩვენისა კეთილობა, და ვიქმნეთ ძე მაღლისა მამისა, რამეთუ იგი თავადი ტკბილ არს და სახიერ [ფს. 33,8; 99,5; 144,9].
ჰე, გევედრები, ქრისტეს მოყვარენო ძმანო, მოწყალე ვიქმნეთ გულითა და ვილოცვიდეთ განწმედილითა სულითა. და ორითავე ჴელითა ვიქმოდეთ ქველისსაქმესა, რათა ორ ფრთე გვექმნას ფერითა ოქროჲსათა და ვითარცა ტრედი უმანკო, აღვფრინდეთ და ავმაღლდეთ მოწყალებისა მიერ ვიდრე მესამედ ცადმდე, და მივიტაცნეთ ზეცისა სამოთხე, რომელ არს სასუფეველი. ვიხილოთ დიდება ღმრთისა, ვისმინოთ გალობა ანგელოსთა და გვირგვინითა ღმრთივბრწყინვალითა შემკობილნი ვიხარებდეთ საუკუნოდ, მადლითა და კაცთმოყვარებითა უფლისა ჩვენისა იესო ქრისტესითა, რომელსა ჰშვენის დიდება თანა მამით და სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.