თხრობა სულიერი ნდ [54]. მოწყალებისათვის ქებულისა
ღმრთივსულიერნო შვილნო ეკკლესიისანო, უფალი ჩვენი იესო ქრისტე ბრძანებს: „მშიოდა და მეცით მე ჭამადი, ამისთვის დაიმკვიდროთ სასუფეველი ცათა“[მთ. 25,34-35].
საყვარელნო, კაცთა მიმართ ქმნილი მოწყალება ღმრთისა მიმართ მიიწევის. და კაცი მოწყალე გულითა ღმრთისა მიერ პატივცემულ არს, ანგელოსთაგან საქებელ და კაცთა შორის ბრძენთა სანატრელ და საყვარელ ყოველთა მიერ. და ყოველივე მოქმედება კაცისა მოწყალისა ძღვენი არს პატიოსანი წინაშე ღმრთისა შეწირული.
რამეთუ ძმამან ვინმე სულიერმან და ღმრთისმოყვარემან წარიღო პური თვისი მირთმად ბერისა ვისმე დიდისა და ღმერთშემოსილისა, რომელი მკვიდრ იყო უდაბნოსა და იზარდებოდა მწვანვილთა მიერ ველისათა. და მირააქუნდა პური მოწყალებად გზასა ზედა, წარსცა ფერჴი ქუასა და სისხლი გამოუხდა, და უკ მოიხედა, იხილა ანგელოსი უფლისა და ჰრქუა: „ვინ ხარ შენ?“ ხოლო მან მიუგო: „მე ანგელოსი ვარ ღმრთისა მიერ მოვლინებული, რათა აღვრაცხო ბიჯი შენი და მიუთვალო უფალსა. და აჰა, ესერა წინაშე თუალთა შენთა აღვიღებ სისხლსა, რომელი გამოხდა ფერჴისაგან შენისა და მიუპყრობ შენ მიერ ძღვნად ღმერთსა“.
იხილა რა ძმამან, რამეთუ წარიღო სისხლი იგი, აღივსო სიხარულითა, მიართუა მოხუცებულსა მას პური და მიუთხრა სახიერება და სიტკბოება ღმრთისა. და მიერითგან მარადის წარუღის პური თვისი ძმამან მან ნეტარმან წმიდასა მას კაცსა ღმრთისასა.
და სხუაცა ვინმე, ძმა კეთილმოსურნე, მობაძავ იქმნა ქველისსაქმისა მისისა. და მიართმიდა იგიცა პურსა მასვე მოხუცებულსა მოწყალებად.
დღესა ერთსა ერთბამად შეიმთხვივნეს გზასა ზედა ორნივე მოწყალენი. და სულიერითა სიყვარულითა ზრახვიდენ მოწყალებისა პატიოსნებისათვის, ქებასა და სიტკბოებასა ღმრთისასა ადიდებდენ. მაშინ წარმოუდგა ანგელოსი უფლისა და ჰრქუა მათ: „ნეტარ ხართ ორნივე, რამეთუ კეთილმეტყველება თქვენი სუნად სუნნელად აღიწევის წინაშე ღმრთისა“.
ამისთვის გლოცავ და გევედრები, ქრისტეს მიერ საყვარელნო, ვიქმოდეთ მოწყალებასა ძალისაებრ ჩვენისა კეთილითა გონებითა, რომელი სათნო არს უფლისა და საქებელ ანგელოსთაგან. და არათუ საზომით ეძიებს ღმერთი მოწყალებასა, არამედ გონებისა სიკეთესა, რათა მხიარულებით ვიქმოდეთ მოწყალებასა, ვითარცა იტყვის სამღთო მოციქული: „ნუ მწუხარებით, ნუცა უნებლებით, რამეთუ მხიარულებით მისაცემელი უყვარს უფალსა“(2 კორ. 9,7). და არცა სიმდიდრესა ფრიადსა ითხოვს ჩვენ გლახაკთაგან ღმერთი, არამედ შეძლებისაებრ ქმნასა მოწყალებასა გვამცნებს. თვით მოწყალე და სახიერი უფალი არა ბრძანებს, თუ, რომელი არა გაქუს, იგი მომეც, არამედ: „რომელსა აქუნდეს ორი სამოსელი, ერთი მიეცით, რომელსა არა აქუნდეს და ეგრეთვე საზრდელი ჰყავნ“[ლკ. 3,11]. არა გვეტყვის თუ უძლურ რა ვიყო განმკურნე, რომელი ესე არა ყოველთა ძალუძს, არამედ: „უძლურ რა ვიყო, მიხილეო“[მთ. 25,36]. რომელი ესე ყოველთა მიერ შესაძლებელ არს, თუალითა ხილვა უძლურისა და სიტყვითა ნუგეშინისცემა პყრობილისა.
ხოლო უკეთუ ვინმე ნაკლულევანებისაგან იქმოდეს მოწყალებასა, რომელ თვით მოითმენდეს მადლობითა ღმრთისათა და მოწყალებად მისცემდეს, ამისი გულსმოდგინება უმეტესად სანატრელ არს და საქებელ, ვითარცა ქვრივმან მან გლახაკმან ჰქმნა, შესწირა რა ორი მწვლილი და უმეტესად აქო იგი ქრისტემან.
ჰე, გევედრები, ქრისტეს მოყვარენო ძმანო, ვიქმოდეთ ძალისებრ ჩვენისა მოწყალებასა კეთილითა გონებითა, რათა მცველმან ჩვენმან ანგელოსმან აღსწეროს ქველისსაქმე ჩვენი და უფალმან შეიწიროს გულსმოდგინება და მოგვანიჭოს სასუფეველი მოწყალეთათვის აღთქმული. და შეგვამკოს სამეფოჲთა პორჶირითა და ბრწყინვალითა გვირგვინითა, სადიდებელად მეუფებისა თვისისა, რომელსა ღირსმცა ვართ ყოველნი, მადლითა და წყალობითა უფლისა ჩვენისა იესო ქრისტესითა, რომლისა არს დიდება თანა მამით და სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.