თხრობა სულიერი ნვ [56]. უცხოთ მოყვარებისათვის
ღმრთივსულიერნო შვილნო ეკკლესიისანო, უფალი ჩვენი იესო ქრისტე ბრძანებს: „უცხო ვიყავ და შემიწყნარეთ მე“(მთ. 25,35). და სამღთო მოციქული იტყვის აბრაჰამისთვის, ვიეთმე: „არა უწყოდეს და ანგელოსნი ისტუმრნეს“(ებრ. 13,2). ამისთვის დიდ არს წინაშე ღმრთისა, საყვარელნო, უცხოთშეწყნარება და სტუმართმოყვარება, ანგელოსთაგან პატივცემულ და კაცთა მიერ ბრძენთა და მეცნიერთა სანატრელ და ქებულ და წმიდათა მამათა მიერ განშვენებულ.
რამეთუ კაცმან ვინმე ღმრთისმოყვარემან დაუტევა სოფელი და შეუდგა ქრისტესა. წარვიდა უცხოსა მონასტერსა და ესმა დიდნი და მაღალნი სათნოებანი დიდისა და ღმერთშემოსილისა მამისა ჩვენისა არსენისათვის.
დღესა ერთსა მივიდა ხილვად მისსა სურვილით და სასოებით, რათა იხილოს რაჲმე სათნოება მისი. ხოლო მამა არსენი განათლებულ იყო სულითა წმიდითა და მაღალთა ხედვათა შექცეულ და არარაჲ ჰრქუა უცხოსა მას ძმასა.
და ვითარცა გამოვიდა მიერ, წარვიდა ხილვად ნეტარისა მამისა მოსესა. ხოლო იგი სიხარულითა ფრიადითა მიეგება უცხოსა მას ძმასა და ისტუმრა კეთილად და წარგზავნა პატივით.
ესე საქმე იხილა სხუამან ვინმე წმიდამან ბერმან და ევედრა უფალსა და სთქუა: „მეუფეო კაცთმოყვარეო, იესო ქრისტე, ღმერთო ჩემო, მამა არსენი სიყვარულითა შენითა დუმილსა იმარხავს და მამა მოსე სიყვარულითავე შენითა სტუმართა პატივ სცემს ტკბილითა ნუგეშინისცემითა. გევედრები, ყოველთა გულთმეცნიერო უფალო, გამომიცხადე ესე, ვითარ არს შენ წინაშე დიდებად სახელისა შენისა წმიდისა“.
ესერა ილოცა ღმერთშემოსილმან ბერმან, მიეცა განკვირვებასა და იხილნა ორნი ნავნი ზღვასა ზედა: ერთსა ნავსა შინა იყო სული წმიდა და მამა არსენი დუმილით და მყუდროებით, ხოლო მეორესა ნავსა შინა იყვნეს ანგელოსნი და მამა მოსე; დაუგებდა ტაბლასა და თაფლსა გოლეულსა და ისტუმრებდა მათ კეთილად და შვენიერად.
ესერა იხილა წმიდამან და ყოვლადღირსმან ბერმან, ადიდებდა სახიერსა ღმერთსა.
ისმინეთ, ქრისტეს მიერ საყვარელნო, და გულისჴმა ვჰყოთ ესე ორნივე პატიოსანნი სათნოებანი. და ამისთვის გლოცავ და გევედრები, უფალნო ჩემნო, მოვიგოთ ჟამიერი დუმილი ბაგეთა და გონება ღმრთისა მხედველი და ყოვლადვე ნურას ვიტყვით ჴორციელსა ჟამსა ლოცვისა და წირვისა სმენისასა. და გარეშე ლოცვისა წესიერად ვზრახვიდეთ ტკბილითა სიტყვითა, მადლითა, ვითარცა მარილითა შეზავებულითა, რათა მადლი სულისა წმიდისა გუფარვიდეს.
და შევიტკბოთ უცხოთმოყვარებაჲ, რათა წმიდათა ანგელოსთა აღწერონ საქმენი ჩვენნი კეთილნი წიგნსა მას ცხოვრებისასა. და ჟამსა მეორედ მოსლვისასა ქრისტემან წარმოაყენოს ჩვენ მიერ ქმნილნი ქველისსაქმენი, ანგელოსთაგან აღწერილნი. და აღმოიკითხოს ყოვლადბრწყინვალითა ჴმითა სასმენელად ყოველთა დაბადებულთა, ვითარმედ: „უცხო ვიყავ და შემიწყნარეთ მე“(მთ. 25,35).
და სადაცა მდგომარე იყვნენ შიშით და ძრწოლით ანგელოსნი და ყოველნი კაცნი, მაშინ წარმოადგინნეს ჩვენ მიერ შეწყალებულნი უცხონი, გლახაკნი, შიშველნი, მშიარ-წყურვალენი, სნეულნი და პყრობილნი ჩვენ მიერ ნუგეშინისცემულნი. მათდა მიმართ მიიღოს ღმრთივშვენიერი ჴელი ქრისტემან და ჩვენდა მომართ ყოვლადნათელი და ბრწყინვალე პირი მეტყველი: „რაოდენი უყავთ ამათ ძმათა ჩემთა, იგი ყოველი მე მიყავთ“[მთ. 25,40]. და ამათ მცირედთა ნაცვლად: „მოვედით კურთხეულნო მამისა ჩემისანო“(მთ. 25,34) და მიიღეთ დიდად დიდებული და ყოვლადშვენიერი სასუფეველი და იხარებდეთ ბრწყინვალითა გვირგვინითა და დიადიმითა საუკუნოდ.
ჰე, გევედრები, ქრისტეს მოყვარენო, შევიტკბოთ სათნოებათა თუალი – მოწყალება. და მოვიგოთ უცხოთმოყვარება, რომელი არს მოწყალებისა რტოჲ კეთილნაყოფიერი, რათა აქაცა სანატრელ ვიყვნეთ და ყოველთა კაცთაგან საყვარელ და ანგელოსთა მიერ პატივცემულ. საქმეთამცა აბრაჰამისთა ვიქმოდეთ, ძმანო, და წიაღთამცა აბრაჰამისთა განვისვენოთ, ქრისტე იესოს მიერ უფლისა ჩვენისა, რომლისა არს დიდება და დიდად შვენიერი და ყოვლადპატიოსანი სუფევა თანა მამით და სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.