თხრობა სულიერი ნჱ [58]. სათნოებისათვის შვენიერისა
ღმრთივსულიერნო შვილნო ეკკლესიისანო, უფალი ჩვენი იესო ქრისტე ბრძანებს: „მე სათნოებას მამისასა ვიქმ მარადის“[იო. 8,29]. და სამღთო მოციქული იტყვის: „კაცად კაცადი მოყვასსა თვისსა სათნო ეყოფოდენ კეთილისათვის აღსაშენებელად“[რომ. 15,2].
საყვარელნო, სათნოება განაბრძნობს გონებასა და განანათლებს სულსა, ღმერთსა მოწყალე ჰყოფს ჩვენ ზედა და კაცთა შორის საყვარელ გვყოფს სულიერად და ვიქმნებით ქრისტეს მცნებათა აღმასრულებელ კეთილად და ღმრთივშვენიერად.
რამეთუ იყო ვინმე დიდებულთა შვილი, ყოველითავე სათნოებითა შემკობილი: სიმშვიდითა, სიმდაბლითა, კაცთმოყვარებითა, გლახაკთმოწყალებითა, სახიერებითა და სიტკბოებითა, რომელმანცა სიტყვისაებრ წმიდისა სახარებისა: „ყოველი საფასე თვისი განუყო გლახაკთა“[მრკ. 10,21; ლკ. 18,22], უცხოთა, უძლურთა, ქვრივთა და ობოლთა, და ეკკლესიათა ღმრთისათა და თვით აღირჩია ქრისტესთვის უპოვარება, და წარვიდა უდაბნოსა იერუსალიმისასა და შეუდგა ქრისტესა. ყოველითა სათნოებითა ჰმონებდა მეუფესა კეთილითა გონებითა, უვნებელითა მარხვითა, წმიდითა ლოცვითა, სიმართლით მუშაკობდა და ჴელითა თვისითა იზარდებოდა და უმრავლესსა მოწყალებად მისცემდა.
დღესა ერთსა შთავიდა ქალაქად იერუსალიმად, განსყიდვად ჴელთსაქმრისა თვისისა: რომელიმე განუყო გლახაკთა და რომლითამე იყიდა პაქსიმადი, და მივიდოდა უდაბნოდვე და გზასა ზედა ჰპოვა კოლოფი, რომელსა შინა იდვა ათასი დრაჰკანი. განიზრახა ვითარმედ, რომელმან წარსწყმიდა ესე, აქავე მოსლვად არს ძიებად. დასჯდა მუნ და ელოდა. და შემდგომად მცირედისა იხილა უფალი მის ოქროჲსა მომავალი ტირილით, ხოლო წმიდამან ბერმან განიყვანა თვისგან და მისცა კოლოფი იგი ყოვლითურთ. და კაცსა მას ენება ზოგისა რაჲმე მიცემად მისდა, გარნა მან ნეტარმან არცაღათუ მოისმინა სიტყვა მისი, არამედ ივლტოდა კაცთა დიდებისაგან, და ღმერთმან ადიდა სათნომყოფელი და მადიდებელი თვისი, ვითარცა იტყვის წინასწარმეტყველისა მიერ: „მე მადიდებელნი ჩემნი ვადიდნე“[1 მეფ. 2,30].
ამისთვის გლოცავ და გევედრები, ქრისტეს მიერ საყვარელნო, შევიტკბოთ სათნოება, რათა სათნო ვეყვნეთ მეუფესა. შევიმოსოთ, ვითარცა რჩეულთა ღმრთისათა სიყვარული, მოწყალება, შეწყნარება, სიტკბოება, სიმდაბლე, სიმშვიდე, სულგრძელება და ყოველივე სათნოება, რათა ღმერთი მშვიდობისა და ყოველთა კეთილთა მიზეზი იყოს ჩვენთანა.
ჰე, გევედრები, ქრისტეს მოყვარენო და სათნოებათა მოსურნენო, ქრისტეს მოძღვრებასა შეუდგეთ და წმიდათა კაცთა ვბაძვიდეთ. ჴელითა ჩვენითა ვმუშაკობდეთ და ნაშრომთაგან ჩვენთა მოწყალებასა ვიქმოდეთ, ვინათგან სათნოებათა შორის თუალი არს პატიოსანი მოწყალება. და სიმდაბლითა გულისათა ვილოცვიდეთ, რამეთუ ესევითარნი სათნოებანი სათნო არიან უფლისა და პატიოსანი ძღვენი არს წინაშე ღმრთისა და ცხოვნებად მიმყვანებელი სულთა ჩვენთა.
და ვეკრძალებოდეთ, ძმანო, უკეთურებასა, უგუნურებასა, გულარძნილებასა, ანგაჰარებასა, მზაკვარებასა, მაჩვენებლობასა და ცუდითა დიდებითა ზუაობასა და სიცრუესა ზედა პირმოთნებასა, რომელთათვის იტყვის მოციქული: „უკეთუ კაცთა სათნო ვეყოფოდე, ქრისტეს მონამცა არა ვიყავ“[გალ. 1,10]. და წინასწარმეტყველი იტყვის: „განაბნივნის უფალმან ძვალნი კაცთა მოთნეთანი“[ფს. 52,6].
ხოლო ჩვენ, საყვარელნო ღმრთისანო, პატიოსანნო მსმენელნო, მოვიგოთ მართლმეტყველება და ჭეშმარიტება ბაგეთა, სიმართლე გულისა, სიწმიდე სულისა, სიმდაბლე თავისა, მოწყალება ჴელთა, მორჩილება ფერჴთა, რათა ესრეთ ყოვლით კერძო სათნოებით შემკობილ ვიყვნეთ და ბრწყინვალითა გვირგვინითა განშვენებულნი შევიდეთ ზეცისა იერუსალიმსა. ანგელოსთა თანა ვიხარებდეთ, წმიდათა თანა ვიდიდნეთ, ღირსთა თანა ვიშვებდეთ, მადლითა და სათნოყოფითა უფლისა ჩვენისა იესო ქრისტესითა, რომლისა არს დიდება თანა მამით და სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.