თხრობა სულიერი ჲზ [67]. განუკითხველობისათვის
ღმრთივსულიერნო შვილნო ეკკლესიისანო, უფალი ჩვენი იესო ქრისტე ბრძანებს: „ნუ განიკითხავთ და არა განიკითხნეთ, ნუ დასჯით და არა დაისაჯნეთ, მიუტევნეთ და მოგეტევნენ, მიეცით და მოგეცეს თქვენ“(ლკ. 6,37-38).
საყვარელნო, განუკითხველობა ფრიადისა სიბრძნისა და გულისჴმისყოფისა სახე არს, სიმართლისა ნაყოფი კეთილი და სათნოებისა ყუავილი შვენიერი; დიდად სარგებელ და ადვილი გზა წრფელი სულისა ცხოვნებისათვის, ღმრთისა წინაშე სათნო, ანგელოსთაგან საქებელ და კაცთა მიერ სანატრელ.
რამეთუ იყო ვინმე კაცი მართალი, კეთილგონიერი და სამღთოსა სიბრძნისა მოყვარე, რომელმან შეიტკბო: სიმშვიდე, სიმდაბლე, სიტკბოება, ძმათმოყვარება, ძვირუხსენებლობა, განუკითხველობა და სულგრძელება. ესევითარითა სათნოებითა შემკობილი სიმარტივითა გულისათა და სიწრფოებითა ცხონდებოდა. არავის განიკითხვიდა ყოვლადვე და არაოდეს გამოვიდის პირით მისით სიტყვა უშვერი. არამედ, რა იგი არს სათნო უფლისა, მას ზრახვიდა შიშითა ღმრთისათა. და უკეთუ ვინმე შეაწუხის იგი, ხოლო მან მიუტევის გონებითა სახიერითა, მივიდის და დაეგის ვიდრე დასლვადმდე მზისა, მცნებისაებრ მოციქულისა, ვითარმედ: „მზე ნუ დავალნ განრისხებასა თქვენსა“(ეფეს. 4,26), რათა არა განარისხოს მზე იგი სიმართლისა, უფალი დიდებისა, იესო მაცხოვარი ჩვენი.
ესრეთ სრული იყო სათნოებითა სანატრელი იგი კაცი ღმრთისა, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: „რომელი სიტყვითა არა სცდებოდეს, იგი სრული კაცი არს“(იაკ. 3,2).
ხოლო ოდეს მოიწია ჟამი მიცვალებისა მისისა, შემოკრბენ მისა ძმანი სულიერნი და სწუხდენ, ხოლო იგი მხიარულებითა მრავლითა და ბრწყინვალითა პირითა გავიდოდა. და ჰრქუჱს მას ძმათა: „რაჲ არს ესე, ღმრთივსულიერო ძმაო საყვარელო, რომელ ჩვენ ვსწუხთ შენთვის და შენ მხიარულ ხარ?“ და მან ნეტარმან მიუგო: „ამისთვის, საყვარელნო ძმანო პატიოსანნო, რამეთუ ესრეთ დამიცვა მე მადლმან ღმრთისამან, რომელ არა მახსოვს ცხოვრებასა ჩემსა, რათამცა განმეკითხა კაცი. და უკეთუ ვინმე შემაწუხის ეშმაკისა მანქანებითა, პირველად მე დავეგი და ბრალი თავსა ზედა ჩემსა დავიკრიბი და მას ულოცი. და აწ მაქუს სიტყვა წინაშე მეუფისა თქმად, ვითარმედ: „შენ უფალო ტკბილო და სახიერო, კაცთმოყვარებით ჰბრძანე: „ნუ განიკითხავთ და არა განიკითხნეთ, მიუტევეთ და მოგეტევნენ“(ლკ. 6,37). ამისთვის მოხარულ ვარ განსლვად ჴორცთა ამათგან და მისლვად უფლისა“.
ესერა სთქუა, სანატრელმან გამოისახა პატიოსანი ჯვარი პირსა თვისსა და განუტევა სული.
ხოლო ძმანი იგი ლმობიერნი გულითა ეტყოდეს: „ნეტარ ხარ შენ, ძმაო, და სამნეტარ, რამეთუ სრბა შენი უვნებელად აღასრულე, ღვაწლი სულიერი მოიღვაწე, სარწმუნოება მართალი დაიმარხე, ამიერითგან მიგელის სიმართლისა იგი გვირგვინი; წარვედ, წარვედ, სიხარულით, რამეთუ ანგელოსი მშვიდობისა მიგიძღვის შენ ცხოვრებად საკუნოდ“[2 ტიმ. 4,7-8].
ამისთვის გლოცავ და გევედრები, ქრისტეს მიერ საყვარელნო, მოვიგოთ განუკითხველობა და ძვირუხსენებლობაჲ და უკეთუ ვიხილოთ, ანუ ვისმინოთ ძმისა არაკეთილი რაჲმე, ნუ განვიკითხავთ, არამედ ვსწუხდეთ და მას ულოცოთ. და თავნი ჩვენნი განვაკრძალნეთ ვნებათაგან და მის მაცთუნებელსა ეშმაკსა ვაბრალოთ, ვინათგან ყოვლისა ბოროტისა მომპოვნებელი ეშმაკი არს. და უკეთუ კეთილი რაჲმე ვიხილოთ, ანუ ვისმინოთ ძმათათვის, გვიხაროდენ, და ჩვენცა ვჰბაძვიდეთ კეთილსა მათსა. და ღმერთსა მივაჩემოთ და ვადიდებდეთ, რამეთუ ყოვლისა კეთილისა მიზეზი ღმერთი არს. რათა კეთილისა ზრახვითა და მოქმედებითა აქაცა ცხოვრება ჩვენი მშვიდობით და უვნებელად წარვლოთ და მას საუკუნესა დაუსრულებელსა კეთილსა მივემთხვივნეთ.
ჰე, გევედრები საყვარელნო ძმანო, სიმართლით ვიქცეოდეთ, რათა სიმართლისა მზე, მოგვეფინოს და შარავანდედითა მისითა სათნოება ჩვენი აღორძნდეს: ვითარცა შროშანი ველისანი განშვენდეს, და ყვავილთაებრ სამოთხისათა განბრწყინდეს, სიმართლე ჩვენი, ვითარცა ჶინიკი აღყუავდეს; ხოლო ნაყოფი სულისა, ვითარცა ნაძვი ლიბანისა განმრავლდეს და შეწირულ იქმნას წინაშე ღმრთისა, რომლისა არს დიდება და პატივი აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.