თხრობა სულიერი პ [80]. სიწმიდით სიყვარულისათვის
ღმრთივსულიერნო შვილნო ეკკლესიისანო, უფალი ჩვენი იესო ქრისტე ბრძანებს: „თქვენ აწვე წმიდა ხართ სიტყვითა მით, რომელსა გეტყოდი თქვენ“(იო. 15,3).
საყვარელნო, ესე სიტყვა წმიდათა მოციქულთა უბრძანა უფალმან, გარნა ჩვენდაცა მოეზავების, რომელთა გვესმის მარადღე წმიდისა სახარებისაგან, ღმრთივშვენიერნი სიტყვანი მისნი, ვითარ იგი იტყვის მამისა მიმართ, ვითარმედ: „არა ოდენ მოციქულთათვის ხოლო ვიტყვი, არამედ ყოველთათვის, რომელთა ჰრწმენეს სიტყვითა მათითა ჩემდა მომართ“[იო. 17,20].
ამისთვის ძმანო, სიტყვა ღმრთისა არს წმიდამყოფელი ჩვენი, უკეთუ დავიმარხნეთ მცნებანი მისნი, რომელ არიან: სიწმიდე გულისა, სიყვარული ძმათა და სათნოყოფა ღმრთისა, რომელთა მიერ იქმნების ცხოვნება სულისა.
რამეთუ იყვნეს ორნი ძმანი ჴორციელნი, მშვიდნი, მდაბალნი, წრფელნი, უმანკონი, სიწმიდის მოსურნენი და ურთიერთას ფრიად მოყვარენი და ორნივე მონაზონ იქმნეს სკიტის მონასტერსა. მრავალი სათნოება აღასრულეს, ჭეშმარიტის სიწმიდით დაიცვნეს თავნი თვისნი და გულისიტყვანიცა, და ურთიერთას მორჩილ იყვნეს სრულისა სიყვარულითა.
ხოლო ერთი მათგანი დასნეულდა, წარვიდა მეორე იგი ძმა ეკკლესიად და აუწყა მღუდელსა, რათა მოიყვანოს წმიდა ზიარება და აზიაროს ძმა მისი. და ვითარცა ესმა მღუდელსა სნეულება მისი, ჰრქუა შვილთა თვისთა სულიერთა: „მოვედით, საყვარელნო შვილნო და ვიხილოთ ძმა იგი უძლური, რათა არა გვამხილოს ქრისტემან, ვითარმედ: „უძლურ ვიყავ და არა მიხილეთ მე“[მთ. 25,43].
წარვიდენ და იხილეს ძმა იგი უძლური და აზიარეს წმიდასა საიდუმლოსა ქრისტესსა, საგზლად ცხოვრებისა საუკუნოსა. და შემდგომ ამისა მიიტაცა გონებითა უძლური იგი და ხედვიდა საკვირველებათა ღმრთისათა. ხოლო მხილველნი მისნი განცვიფრებულ იყვნეს მეტყველნი: „ნეტარ, თუ სადამე არს გონება ამისი?“
მაშინ ჰრქუა მათ ძმამან მისმან: „გნებავსთაა ცნობის, თუ ვითარი ძალი აქვს სიწმიდესა?“ და მიექცა ძმასა თვისსა უძლურსა და ჰრქუა: „წარხვალაა, ძმაო ჩემო საყვარელო?“ ხოლო მან ჰრქუა: „ჰე, წარვალ, ძმაო, ლოცვა ჰყავთ ჩემთვის“. მიუგო ძმამან მისმან: „გრწმენინ ჩემი, ძმაო, არა გიტეო შენ უწინარეს ჩემსა“. მერმე მიექცა მუნ მყოფთა მათ და ჰრქუა: „მომეცით მე უკანასკნელი ამბორი მშვიდობისა, პატიოსანნო მამანო“. და დასწვა ჭილობსა ზედა და გამოისახა ნიში პატიოსნისა ჯვარისა და ესრეთ უვნებელად მისცა განწმედილი სული თვისი უფალსა. და ძმამანცა უძლურმან შევედრა სული თვისი წმიდად ჴელთა შინა ღმრთისათა.
და ორნივე ზოგად აღფრინდეს ფრთითა სიწმიდისა და სიყვარულისათა, და წარვიდენ წინაშე ღმრთისა, ხოლო მუნ მყოფთა შემურნეს პატიოსნად და ორნივე ზოგად დამარხნეს სამარხოსა წმიდათა მამათასა და განკვირვებულნი ადიდებდეს ღმერთსა.
იხილეთ, საყვარელნო, კეთილგონიერებით მსმენელნო, თუ ვითარ სიწმიდით ურთიერთას მოყვარენი და სათნოებათა მუშაკნი, უჭირველად და პატიოსნად მიიცვალნენ უფლისა მიმართ, ვითარცა ჰგალობს დავით: „პატიოსან არს წინაშე უფლისა სიკუდილი წმიდათა მისთა“(ფს. 115,6).
ამისთვის გლოცავ და გევედრები, ქრისტეს მიერ საყვარელნო, ესე ყოველი გულისჴმა ვჰყოთ და შევიყვაროთ სათნოება სულისა – მაცხოვარი; და ჩვენცა წმიდა ვიქმნეთ, და სიწმიდითა გულისათა ვიყვარებოდეთ ურთიერთას, და წარუმართვიდეთ სათნოყოფად ღმრთისა. და უკეთუ ესრეთ ვიყვნეთ, სიყვარულითა, ბოროტი არა შემოგვეხოს ჩვენ, ვითარცა წერილ არს: „სიყვარული ბოროტსა არა იგონებს, არამედ უფროსღა აღმასრულებელი სჯულისა სიყვარული არს“[რომ. 13,10].
ჰე, გევედრები, საყვარელნო ძმანო, გულსმოდგინე ვიქმნეთ და შევიკრიბოთ ყოველი სათნოება, ვითარცა ბრძენმან ფუტკარმან ყოველთაგან კეთილსუნნელი ყუავილი, და ვჰპოვოთ სანატრელი ცხოვრება უტკბილესი თაფლისა გოლეულისა. და აღმობრწყინდეს გულთა შინა ჩვენთა, ვითარცა მზე სიმართლისა, ყოვლადტკბილი და ფრიად საწადელი და ნამდვილ საყვარელი იესო, მაცხოვარი ჩვენი.
გევედრები, ჵ, საყვარელნო, სიწმიდით განვნათლდეთ, სარწმუნოებით ავმაღლდეთ, სასოებით განვბრწყინდეთ და სიყვარულით მივეახლნეთ ღმერთსა, რომელი არს ნამდვილ ჭეშმარიტი საყვარელი და სასურველი. და ღმრთივშვენიერსა სასუფეველსა მისსა, ბრწყინვალითა გვირგვინითა ვიხარებდეთ დაუსრულებელად და წმიდათა ანგელოსთა თანა უგალობდეთ ყოვლადსახიერსა მამასა, ყოვლადსაყვარელსა ძესა, და ყოვლადწმიდასა სულსა, რომელსა ჰშვენის ყოველი დიდება, პატივი და თაყვანისცემა საუკუნითგან აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.
დასასრuლი მეrvისა თავისა