თხრობა სულიერი პზ [87]. სარწმუნოებით კურნებისათვის
ღმრთივსულიერნო შვილნო ეკკლესიისანო, უფალი ჩვენი იესო ქრისტე ბრძანებს: „უკეთუ ძალგიძს რწმუნებად, ყოველივე შესაძლებელ არს მორწმუნისა“(მრკ. 9,23).
საყვარელნო, სარწმუნეობა კეთილი სულისა ბრწყინვალება არს, გონებისა ელვარება და გულისა ნათელი; ხოლო ლოცვისა წმიდისა – უეჭველი სრულყოფა, ვითარ იგი უფალი, ლოცვათა მსმენელი და თხოვათა აღმასრულებელი და ყოველთა გულთა და გონებათა მეცნიერი, იესო ტკბილი, ბრძანებს, ვითარმედ: „უკეთუ გაქუნდესთ სარწმუნოება, ვითარცა მარცუალი მდოგვისა და ჰრქუათ მთასა ამას – აღიფხვარ და შთავარდი ზღვად, იყოს ეგრეთ“[მთ. 21,21; ლკ. 17,6]. და რაჲმცა იყო უზესთაეს ამის პატიოსნებისა, რომელ უკეთუ ვინ სარწმუნოება შეიმოსოს, აქაცა ყოველსა კეთილსა სათხოველსა თვისსა მიიღებს და მას საუკუნესა, სასუფეველსა დაიმკვიდრებს, და ღმრთივშვენიერითა მარგარიტოვან გვირგვინითა იხარებს საუკუნოდ.
რამეთუ იყო ვინმე კაცი მართალი, წრფელი, ტკბილი, კეთილგონიერი და სარწმუნოებაშემოსილი ღმრთისა მიმართ და წმიდათა კაცთა ფრიად მსასოებელი. რომლისა ძე მხოლოდშობილი წყლით მანკიერ იქმნა და არარაჲ იპოებოდა მისთვის ლხინება. არამედ მხურვალითა სარწმუნოებითა წარიყვანა ძე იგი მონასტრად და დასდვა კარსა თანა გარე სენაკისა ღმერთშემოსილისა და საკვირველთმოქმედისა მამისა ჩვენისა მაკარისა და თვით განეშორა. ხოლო სიწმიდით სრულმან, ყოვლადნეტარმან მაკარი გარდამოიხილა სარკმლით და იხილა მდებარე იგი სნეული და ჰრქუა: „ვინ მოგიყვანა შვილო, შენ, აქა?“ მიუგო უძლურმან: „მამამან ჩემმან მომიყვანა აქა. დამაგდო, უფალო, და თვით წარვიდა“. ჰრქუა მას სასწაულთმოქმედმან ბერმან: „აღსდეგ, შვილო, ადრე და ეწიე მას“. ეჰა, საკვირველებათა შენთა, ღმერთო! რამეთუ, სიტყვასა მას თანა წმიდისასა, სრულიად განმრთელებული აღხლდნა სალმობიერი იგი და სრბით ეწია მამასა თვისსა.
ესერა იხილა კეთილმორწმუნემან მამამან მისმან, განკვირვებული ადიდებდა კაცთმოყვარებასა ღმრთისასა და იტყოდა: „დიდ ხარ შენ, უფალო, და საკვირველ წმიდათა შორის შენთა, ღმერთო ჩვენო, დიდება შენდა“[ფს. 67,36].
იხილეთ, საყვარელნო, თუ კეთილმან სარწმუნოებამან მართლისა მის კაცისამან და სრულმან სიწმიდემან ღირსისა მის ბერისამან და ორთავე ზედა ღმრთის მოწყალებამან, ვითარი მსწრაფლი კურნება და საკვირველება დიდებული აღასრულა.
ამისთვის გლოცავ და გევედრები, ქრისტეს მოყვარენო, შევიმოსოთ ჩვენცა სარწმუნოება ჭეშმარიტი და მოვიგოთ საქმენი კეთილნი. და ესრეთ, რაჲცა ვითხოოთ, ყოველივე შესაძლებელ იქმნების ჩვენ მიერცა უეჭველად. დაღაცათუ ძე არა გვყვანდეს სნეული, არამედ სული ჩვენი ცოდვისა მიერ სნეული განჰკურნოს, იესო ყოვლადსახიერმან. დაღაცათუ წმიდა მამა მაკარი არა იყოს აწ აქა, არამედ ქრისტე მეუფე ჩვენი არს უხილავად ყოველგან ღმრთაებითა თვისითა გარეშემოუწერელი იგი. უკეთუ ჩვენ სარწმუნოებით ჴმა ვჰყოთ მისა მიმართ, იგი სახიერი მსწრაფლ გვეპოების და გვიბრძანებს ყოვლადტკბილითა ჴმითა: „აჰა, ესერა მე თქვენ თანა ვარ“(მთ. 28,20).
ამისთვის ვიქმოდეთ, საყვარელნო, საქმეთა კეთილთა ქრისტეს მიმართ სარწმუნოებით. უკეთუ ქრისტესა ვერ ვჰხედავთ ჴორციელითა თუალითა, აჰა, ქრისტეს ძმათა მარადის ვხედავთ. მივსცეთ ამათ წყალობა სარწმუნოებით და ქრისტე მიითუალავს უეჭველად და ქრისტე მეუფე მოგუცემს ნაცვალსა ერთისა წილ ასსა და ცხოვრებასა საუკუნოსა.
ჰე, გევედრები, საყვარელნო, ვითარცა მუშაკი სთესავს იფქლსა სარწმუნოებით და მოელის სასოებით, რათა უმრავლესი მოიმკოს, ეგრეთვე ჩვენცა, ძმანო, სარწმუნოებით ვთესოთ მოწყალება ჴელთა შინა გლახაკთასა. და სასოება გვაქუნდეს უეჭველად, რომელ ფრიად უმრავლესი მოვიღოთ ჴელისაგან ქრისტესისა და უბრწყინვალესი ოქროჲსა და უმრავლესი ვეცხლისა ათასეულისა დავიუნჯოთ დიდებაჲ და დიდად შვენიერი გვირგვინი ყვავილოვანი შევიმოსოთ და ღმრთივბრწყინვალედ ვიხარებდეთ დაუსრულებელად, მადლითა და წყალობითა უფლისა ჩვენისა იესო ქრისტესითა, რომელსა ჰშვენის ყოველი დიდება, პატივი და თაყვანისცემა, თანა მამით და სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.