შეყრა ტარიელისა და ავთანდილისა
ტარიელმა მართლაც გულთბილად მიიღო ავთანდილი, იგი დანახვისთანავე მოეწონა. უცხოობის მიუხედავად, მათ ერთმანეთი გადაკოცნეს. ტარიელმა თხოვა ავთანდილს, ეამბნა მისთვის, თუ ვინ იყო, სადაური, რა მიზნით მოსული.
ავთანდილმა უამბო, რომ იყო არაბეთიდან, არაბეთის მეფის ასული უყვარდა, მისი მიჯნურობით იყო დამწვარი და მისი დავალებით იყო ტარიელის საძებრად წამოსული. მე არ მიცნობ, თუმცა შეხვედრილები ვართო. ავთანდილმა გაახსენა ტარიელს მათი შეხვედრის ამბავი.
ტარიელსაც გაახსენდა ეს შემთხვევა. უთხრა, ჩემთვის ვიყავი განმარტოებული, ჩემი სატრფო მაგონდებოდა და მისთვის ვტიროდი, როდესაც მნახეთო.
„რას მაქნევდით, რად გინდოდით, ერთმანეთსა რითა ვჰგვანდით?
თქვენ მორჭმულნი სთამაშობდით, ჩვენ მტირალნი ღაწვთა ვჰბანდით.“
ერთმანეთის შექებისა და ტარიელის მიერ თავისი მწუხარების გამოხატვის შემდეგ, ასმათმა თხოვა ტარიელს, ავთანდილისათვის ეამბნა თავისი თავგადასავალი. ტარიელმა ეჭვი გამოთქვა, რომ ამ ამბის მოყოლის დროს მწუხარება მოკლავდა. ასმათს თხოვა, დაბნედის დროს მისთვის წყალი ეპკურებინა.