ტარიელისა და ნესტანის პირისპირ შეყრა
- ასმათის წერილი მომიტანეს, შენი მზე გიხმობსო. მივედი. ასმათი შემეგება და მასთან შემიძღვა. ნესტანი იჯდა, ჩემგან პირს იფარავდა და ზოგჯერ წამიერად შემომხედავდა. მერე ასმათს უბრძანა, - მოახსენე ამირბარს, დაჯდესო. შემდეგ მითხრა, - ამას წინათ უბრად გაგიშვი, ხმა არ გაგეცი, ალბათ ძალიან განიცადე, მაგრამ, საჭიროა, ამირბარის რიდი მქონდესო.
მიბრძანა: „ძოღან გეწყინა გაშვება უუბარისა,
მზემან გაყრითა დაგაჭნე, ვითა ყვავილი ბარისა,
დაგსჯიდა დენა ცრემლისა, ნარგისთათ ნაგუბარისა,
მაგრა ხამს ჩემგან სირცხვილი და რიდი ამირბარისა.“
შემდეგ დავალება გამიმეორა:
„წა, შეები ხატაელთა, ილაშქრე და ინაპირე,
ღმერთმან ჰქმნას და გაგიმარჯვდეს, მორჭმულიმცა ჩემ კერძ ირე.“
ერთმანეთს კვლავ შევფიცეთ სიყვარული, ერთხანს კიდევ ვისაუბრეთ და წამოვედი.
მცირე კომენტარი:
მიჯნურების - ტარიელისა და ნესტანის ეს შეხვედრა და დიალოგი სრულიად ბუნებრივი და ფსიქოლოგიურად ზუსტი შტრიხებითაა გადმოცემული. ნესტანმა ტარიელს მისვლისთანავე კი არ დაუწყო საუბარი, არამედ ჯერ პირს იფარავდა მისგან და ხანდახან ამოჰხედავდა, შემდეგ კი ასმათს მიმართა, უთხარი ამირბარს, დაჯდესო. ამბავის გადმოცემისათვის შეხვედრის ზუსტ აღწერას არსებითი მნიშვნელობა არა აქვს (რადგან აქ მთავარია, რა უთხრა ნესტანმა ტარიელს), მაგრამ იგი რუსთველს სჭირდება რეალისტური, ბუნებრივი სურათის დახატვისათვის. ამით რუსთველის პოემა დიდად განსხვავდება იმდროინდელი ლიტერატურული ნაწარმოებებისაგან და ლამის დღევანდელობას უახლოვდება.