შველა ტარიელისაგან ფრიდონისა
- როდესაც ფრიდონი მომჯობინდა, ჩვენ სასტიკად დავამარცხეთ მისი მტრები.
მოჯობდა, ომი შეეძლო, ხმარება ცხენ-აბჯარისა;
დავკაზმეთ ნავი, კატარღა და რიცხვი სპათა ჯარისა;
კაცი ხმდა, მისთა მჭვრეტთათვის ღონემცა ეაჯა რისა!
აწ გითხრა ომი მოყმისა, მებრძოლთა დამსაჯარისა.
. . .
ზღვა გავიარეთ, გავედით, შემოგვიტივეს ცხენია,
კვლა შევებენით, შეიქმნეს ომისა სიფიცხენია,
მუნ მომეწონნეს ფრიდონის სიქველე-სიმკვირცხენია,
იბრძვის ლომი და პირად მზე, იგი ალვისაც ხენია.
. . .
მათნი ლაშქარნი გაგვექცეს, ვეცენით, გა-ცა-ვფანტენით,
ფიცხლა წავუღეთ ქალაქი, არ თავი გავაზანტენით.
. . .
ფრიდონ ნახნა საჭურჭლენი და ბეჭედნი მისნი დასხნა.
თვით ორნივე ბიძასძენი დაპყრობილნი წამოასხნა.
მისთა ნაცვლად სისხლნი მათნი მოღვარნა და ველთა ასხნა;
ჩემი თქვეს, თუ: „ღმერთსა მადლი, ვინ ალვისა ხენი ასხნა!“
ფრიდონმა და მისი ქალაქის მცხოვრებლებმა დიდი ზეიმი გადაიხადეს გამარჯვების აღსანიშნავად.
მე სევდა მკლავდა, ჩემი ამბავი კი არავინ იცოდა.