ავთანდილისაგან ფრიდონისას მისლვა, ტარიელს რომ გაეყარა
ავთანდილი სამოცდაათი დღე მიუყვებოდა ზღვის ნაპირს. მენავეებისაგან შეიტყო, რომ ფრიდონის ქვეყანაში იმყოფებოდა. მენავეებს თხოვა, გზა ესწავლებინათ მისთვის. მათ ასწავლეს, თან ავთანდილის სიმშვენიერე შეაქეს. ავთანდილს გულში ესიამოვნა ეს შექება და შეიფერა კიდეც - ახლა რა ვარ, ზამთრის ფერნაკლულ ვარდს ვგავარ, თქვენ ადრე უნდა გენახეთო!
„თქვენმცა მაშინ გენახენით, ლაღნი ვსხედით, არ საპყრულნი!
ჩვენნი მჭვრეტნი დავამშვენნით, ჩვენგან სხდიან მხიარულნი.“
ავთანდილი მისწავლებული გზით წავიდა. ვინც კი გზად შეხვდა, ყველა მისი თაყვანისმცემელი გახდა.
მულღაზანზარს რომ მიაღწია, დაინახა უამრავი მონადირე, რომელთაც ალყა შეეკრათ და ნადირობდნენ.
კაცი ემთხვია, მას ჰკითხა ამბავი მის ლაშქარისა,
უბრძანა: „ისი ვისია ხმა ზათქისა და ზარისა?“
მან უთხრა: „ფრიდონ ხელმწიფე, მეფე მულღაზანზარისა,
იგი ნადირობს, შეუკრავს ნაპირი ველ-შამბნარისა.“
ავთანდილმა იქ მყოფნი მისვლისთანავე გააოგნა თავისი სიჩაუქით:
მათ ლაშქართა ყოლბსა შუა ორბი სითმე გარდმოფრინდა,
ყმამან ცხენი შეუტია, გაამაყდა, არ შეშინდა,
შესტყორცა და ჩამოაგდო, დაეცა და სისხლი სდინდა,
გარდახდა და ფრთენი დასჭრნა, წყნარად შეჯდა, არ აქშინდა.
მონადირეებმა სროლას თავი დაანებეს, ალყა მოშალეს და ავთანდილს აღტაცებით დაუწყეს ცქერა. ფრიდონმა რომ დაინახა, ალყა მოშალესო, ძალიან გაწყრა და მათთან მონა გაგზავნა.
ფრიდონ მონა გამოგზავნა: „წა, ნახენო ისი სპანი,
რა ქმნეს, ალყა რად დაშალეს, სად წადიან ვითა ბრმანი?“
მონა ფიცხლა მოეგება, ნახა სარო, მორჩი ტანი,
დადგა, თვალნი გაურეტდეს, დაავიწყდეს სიტყვის თქმანი.
ავთანდილი მიხვდა, რომ ის კაცი ფრიდონისგან იყო მოგზავნილი და უთხრა, - წადი, შენს პატრონს გადაეცი, რომ ტარიელის ძმადნაფიცი მოვიდა-თქო. მონა წავიდა და დანაბარები ფრიდონს მოახსენა. ფრიდონმა რომ „ტარიელი“ გაიგონა, მყისვე გულზე მოეშვა და გახარებული სასწრაფოდ გამოეშურა ავთანდილთან.
ფიცხლა იგი ქედი ჩავლო, ჩაეგება ფრიდონ წინა,
რა შეხედნა, მან ესე თქვა: „თუ არ მზეო, ისი ვინ-ა?“
მას ჰმეტობდა, რაცა ქება მონისაგან მოესმინა;
ერთმანერთსა გარდაუხდეს, ლხინმან ცრემლი აფრქვევინა.
მოეხვივნეს ერთმანერთსა, უცხოობით არ დარიდონ;
თვით უსახოდ ფრიდონს ყმა და მოეწონა ყმასა ფრიდონ.
შემდეგ ფრიდონის სასახლეში წავიდნენ.
ცხენთა შესხდეს, გაემართნეს, ფრიდონისსა მივლენ სრასა.
დაიშალა ნადირობა, მოეშალნეს მხეცთა სვრასა,
ავთანდილის ჭვრეტად სპანი იქით-აქათ იქმან ჯრასა,
თქვეს: „ასეთი ხორციელი შეუქმნია, ნეტარ, რასა?“
ავთანდილი ყველაფერს მოუყვა ფრიდონს და თხოვა, ერჩია მისთვის, საიდან დაეწყო ნესტან-დარეჯანის ძებნა.
„გამომირჩივე, სით მიჯობს ძებნა მის მზისა ზენისა,
მისთა მჭვრეტელთა ლხინისა, ვერ-მჭვრეტთა ამაზრზენისა.“
ავთანდილი რამდენიმე დღე დარჩა ფრიდონთან. ფრიდონმა ოთხი მონა გააყოლა და იმ ადგილას მიიყვანა, სადაც მან ზღვის პირას ნავში მჯდომი ნესტან-დარეჯანი დაინახა. შემდეგ ისინი გამოეთხოვნენ ერთმანეთს და ავთანდილი მხლებლებთან ერთად გზას გაუდგა.