ამბავი ავთანდილისაგან გულანშაროს მისლვისა
მოქარავნეებმა ზღვა გაიარეს და მიადგნენ მშვენიერ ქალაქს. ავთანდილმა ვაჭრის სამოსელი ჩაიცვა. სავაჭრო საქონელი ბაღის პირას გადმოტვირთეს.
ავთანდილმა, რომელიც ვითომ ვაჭრების მეთაური იყო, მებაღეს ჰკითხა, რომელ ქვეყანაში იყვნენ.
მებაღემ უპასუხა, რომ ეს იყო ზღვათა სამეფოს დედაქალაქი გულანშარო. მეფეა მელიქ სურხავი. ამ ქალაქში მუდამ მხიარულება და გართობა სუფევს. ზამთარ-ზაფხულ ყვავილები ჰყვავიან. ვაჭრები ყველაზე მეტად აქ ნახულობენ მოგებას. მათხოვრებიც კი ერთ თვეში მდიდრდებიან. ვაჭართა უხუცესია უსენი. იგი პირველი ნახულობს ყოველგვარ საქონელს. დიდვაჭრები პირველად მას სტუმრობენ და ძღვენს სძღვნიან. ყველაზე უკეთესს მეფისათვის გადადებენ. თქვენისთანა საპატიო სტუმრებთან უსენი გამოდის და თავის მსახურებს ავალებს, ვინ სად დააყენონ. ამჟამად აქ არ არის, ამიტომ მისი ცოლი, ფატმანი გიმასპინძლებთო.
ავთანდილმა უთხრა, ისე მოქცეულიყო, როგორც საჭიროდ მიაჩნდა.
გახარებული მებაღე გაიქცა და ფატმან ხათუნს მიახარა, დიდი ქარავანის დიდვაჭარი მოდის, მთვარის სადარი, საროსავით ნაზარდი ჭაბუკიო.
ფატმან ხათუნი ამ ამბავმა ძალიან გაახარა.
ავთანდილის სანახავად უამრავმა ადამიანმა მოიყარა თავი. განსაკუთრებით ვაჭრების ცოლები უცქერდნენ ვნებიანად, ქმრებს სულაც არ ერიდებოდნენ. ფატმანსაც ძალიან მოეწონა ავთანდილი, - ავთანდილი ხომ მშვენიერი ჭაბუკი იყო, ფატმანი კი სწორედ ასეთებზე გიჟდებოდა.
ფატმან ხათუნ თვალად მარჯვე, არ-ყმაწვილი, მაგრა მზმელი,
ნაკვთად კარგი, შავგვრემანი, პირ-მსუქანი, არ პირ-ხმელი,
მუტრიბთა და მომღერალთა მოყვარული, ღვინის მსმელი,
დია ედვა სასალუქო დასაბურავ-ჩასაცმელი.
იმ ღამეს ფატმანმა ავთანდილს მეტად კარგად უმასპინძლა. ავთანდილმაც მშვენიერი ძღვენი მიართვა.