წიგნი ავთანდილისა ფრიდონთან მიწერილი
დაწერა: „ფრიდონ მაღალო, სვესრულო მეფეთმეფეო
ლომისა მსგავსო ძალ-გულად, მზეო შუქმოიეფეო,
მოვლენილო და მორჭმულო, მტერთა სისხლისა მჩქეფეო,
უმცროსმა ძმამან შორიშორ სალამი დავიყეფეო!“
ავთანდილი ფრიდონს ნესტანის ამბავს ატყობინებს.
„იგი მზე ქაჯთა მეფესა ჰყავს, ქაჯეთს პატიმარია.
მუნ მისლვა მიმიჩს თამაშად, თუცა გზა საომარია.
ნარგისთათ წვიმა ბროლისა წვიმს, ვარდი ნაწვიმარია,
ჯერთ ქალსა ქაჯნი არ ახლვან, მაგრა სპა უამარია.“
ავთანდილს იმედი აქვს, რომ ფრიდონი დაეხმარება ტარიელს და ამით ყოველი სიძნელე დაიძლევა. ფრიდონს შენდობას თხოვს, რომ მასთან ვერ შეიარა, რადგან ტარიელთან მიეჩქარებოდა; მადლობას ეუბნება მისი ყმების კარგი სამსახურისათვის.
„ქება რად უნდა მას, ვინცა თქვენთანა ხან-დაზმულია?
მსგავსი ყველაი მსგავსსა შობს, ესე ბრძენთაგან თქმულია.“
ავთანდილმა ნავი მონახა, რომელიც მას ტარიელის სამყოფელისაკენ წაიყვანდა და გამოემართა, მაგრამ დამწუხრებული ფატმანის დატოვება უმძიმდა, რომელმაც ნესტანი აპოვნინა. ყველა მძიმედ განიცდიდა ავთანდილის წასვლას.