ტარიელისა და ავთანდილისაგან წასლვა ფრიდონისასა
გათენებისას ჩვენი გმირები ფრიდონის სამეფოსაკენ გაემართნენ. თავიდან ასმათი ცხენზე უკან შემოისვეს, შემდეგ კი ცხენი იყიდეს მისთვის. (რუსთველს ასეთი რეალისტური დეტალიც არ ავიწყდება). ფრიდონის სამეფოში რომ შევიდნნენ, დაინახეს ჯოგი და მეჯოგეები. ტარიელმა ავთანდილს უთხრა, - მოდი, ფრიდონს გავეხუმროთ, ვითომ ჯოგი წავართვით, იგი საომრად წამოვა და ხელში ჩვენ რომ შევრჩებით, ძალიან ვიმხიარულებთო.
მართლაც, ფრიდონის საუკეთესო ცხენებს შეპყრობა დაუწყეს და მეჯოგეებს გამოუდგნენ. მეჯოგეები აყვირდნენ, გვიშველეთ, მეკობრეები დაგვესხნენო. ეს ამბავი ფრიდონს შეატყობინეს. ფრიდონი საბრძოლველად გაემზადა და რაზმთან ერთად „მეკობრეებს“ შეუტია, რომელთაც მუზარადები უფარავდათ პირს.
ტარიელმა ფრიდონი რომ დაინახა, მუზარადი აიხადა, გაიცინა და ფრიდონს უთხრა, ჩვენი მოსვლა რატომ გეწყინა, რა ავი მასპინძელი ყოფილხარო.
რა ტარიელ ფრიდონ იცნა, თქვა: „ვნახეო, ვინცა მინა.“
მუზარადი მოიხადა, გაიღიმნა, გაიცინა;
ფრიდონს უთხრა: „რასა ჰლამი, ჩვენი მოსლვა რას გეწყინა?
პურად ავი მასპინძელი მოგვეგებვი ომად წინა!“
ფრიდონი ფიცხლად გადმოიჭრა ცხენიდან, ტარიელს თაყვანი სცა და ღმერთს უსაზომო მადლი შესწირა.
მივიდნენ ფრიდონის სასახლეში და ფრიდონს ის საკვირველი იარაღი უძღვნეს.
ფრიდონმა მათ უთხრა, ავი მასპინძელი არა ვარ, არც თქვენი სტუმრობა მომწყენია, მაგრამ აქ დაყოვნება არ ივარგებს, ქაჯეთს წავიდეთ, სანამ ქაჯები დაბრუნდებიან, რათა საქმე არ გაგვიძნელდესო.
მართლაც, სამასი კარგი მეომარი წაიყვანეს, ზღვა გადაიარეს და ქაჯეთს მიადგნენ, რომლის შესასვლელს ათი ათასი მცველი იცავდა.
გვირაბის კარსა ჭაბუკი ათი ათასი მცველია.
მათ ლომთა ნახეს ქალაქი, მთვარე დგას მუნ ნათელია
თქვეს: „ვითათბიროთ, ვითა ვქმნათ, აწ გამორჩევა ძნელია;
ასი ათასსა აჯობებს, თუ გამორჩევით მქმნელია.“