ქორწილი ავთანდილისა და თინათინისა არაბთა მეფისაგან
მას დღე ავთანდილ პატრონად ზის და ხელმწიფე ზენია,
მასთანა მჯდომსა ტარიელს ჰშვენიან სინაზენია,
ნესტანჯარ ახლავს თინათინს, მჭვრეტელთა ამაზრზენია,
ჰგავს, თუ ცა მოდრკა ქვეყანად, შეყრილან ოთხნი მზენია.
მოდით, ზოგიერთ სიტყვას დავუკვირდეთ ამ სტროფში. ტარიელს „სინაზენი“ ამშვენებს, ხოლო ნესტანი „მჭვრეტელთა ამაზრზენია“. ცხადია, „სინაზენი“ მანდილოსანს ამშვენებს და არა ლომივით ვაჟკაცს, ხოლო ნესტანი არა „ამაზრზენი“, არამედ მჭვრეტელთა აღმაფრთოვანებელი იყო, მაგრამ პოეტის ჯადოსნური კალმის წყალობით, ამ სიტყვების მოსმენა ტარიელისა და ნესტანის მიმართ სულაც არ გვეხამუშება, თუმცა ამ სიტყვებს რუსთველის დროსაც იგივე მნიშვნელობა ჰქონდა, რაც დღეს აქვს.
არაბთა მეფემ ავთანდილსა და თინათინს დიდი ქორწილი გადაუხადა, რომელიც ერთ თვეს გაგრძელდა.
ქორწილის შემდეგ ტარიელმა ავთანდილის პირით თხოვა როსტევანს, ნება მიეცა, სამშობლოში წასულიყო, რომელიც ალბათ მტრებს ჰქონდათ დაპყრობილი. როსტევანმა თანხმობა მისცა და შესთავაზა, ავთანდილიც გაეყოლებინა ლაშქართან ერთად.
ავთანდილმა შეჰყარა ლაშქარი, ოთხმოცი ათასი კაცი, და მეგობრები ლაშქრის თანხლებით ინდოეთისკენ დაიძრნენ.
გაემართნეს და წავიდეს დია სპითა და ბარგითა,
ტარიელ, ფრიდონ, ავთანდილ თავითა მეტად კარგითა,
კაცი ოთხმოცი ათასი ჰყვა ცხენებითა ვარგითა,
მივლენ სამნივე გულითა ერთმანერთისა მარგითა.
სამ თვე ვლეს, - ღმერთმან მათებრი სხვა ნურა ნუ დაბადოსა!
მოეგებნიან, მტერობა ვერავინ დაიქადოსა!
მინდორსა შიგან სადილად გარდახდეს უდილადოსა
ვითა მართებდა, პურობდეს, ღვინოსა სმიდეს, არ დოსა.