ქორწილი ტარიელისა და ნესტან-დარეჯანისა
დედოფალმა ტარიელი და ნესტანი სამეფო ტახტზე დასვა, შავები გაიხადა და ყველას საზეიმო სამოსი უბოძა.
ტარიელს და ცოლსა მისსა მიჰხვდა მათი საწადელი, -
შვიდი ტახტი სახელმწიფო, საშვებელი გაუცდელი.
მათ პატიჟთა დაავიწყებს ლხინი ესე აწინდელი;
ყოლა ლხინთა ვერ იამებს კაცი ჭირთა გარდუხდელი.
გადაიხადეს დიდი ქორწილი, ყველა აავსეს საბოძვარით. ტარიელისა და ნესტანის თავგადასავალი ყველამ გაიგო.
ტარიელმა დედოფალს რამაზ მეფის შენდობა თხოვა. დედოფალმაც ლმობიერად შეუნდო მას.
ტარიელ რამაზ მეფესა უბოძა საბოძვარია,
უბრძანა: „ხარკსა მოგვცემდი, მართ ვითა შენი გვარია!“
მან თაყვანისსცა, პირისა ქვე მდაბლად დამდებარია,
წავიდა მისი მლოცველი, არ ომთა მომკვეხარია.
ინდოელები ავთანდილსა და ფრიდონს მადლობას უხდიდნენ, ყოველნაირად სცემდნენ პატივს მათ მიერ გაწეული დიდი დახმარებისათვის.
ტარიელმა ასმათს დიდი ერთგულებისათვის ინდოეთის ერთი სამეფო უბოძა.
ინდოთ მეფე უბრძანებდა ასმათს, მისსა შეკვდომილსა:
„რაცა შენ ჰქმენ, არ უქმნია არ გამზრდელსა, არცა ზრდილსა;
აწ ინდოეთს სამეფოსა მეშვიდესა, ერთსა წილსა,
ზედა დაგსვამ, შენი იყოს, გვმსახურებდი ტკბილი ტკბილსა.
ვინცა გწადდეს, ქმრად შეირთე, სამეფოსა აპატრონე;
მუნიდაღმა გვმსახურებდი, თავი შენი დაგვამონე!“
ასმათ ფერხნი გარდუკოცნა: „შენგან არის ჩემი ღონე,
მონებისა უკეთესი რამც ვიშოვე, რამც ვიპონე?“
ასმათისა და ტარიელის ეს დამოკიდებულება, ცხადია, საქართველოში იმ დროს არსებული პატრონყმური ურთიერთობის დამახასიათებელ მაგალითს წარმოადგენს.
სამივე ძმობილი დიდ ზეიმს და ლხინს განაგრძობდნენ, მაგრამ ავთანდილს შეეტყო, რომ თინათინი მოენატრა. ტარიელმა ეს იგრძნო და ავთანდილს ურჩია, სამშობლოში წასულიყო, თუმცა ძლიერ ეძნელებოდა მასთან განშორება. ტარიელს ფრიდონიც დაეთხოვა. იმედი გამოთქვეს, რომ ხშირად ინახულებდნენ ერთმანეთს. ნესტანმა თინათინს ძვირფასი ყაბაჩა და რიდე გაუგზავნა.
ავთანდილი არაბეთში დაბრუნდა და თინათინთან ერთად ხელმწიფედ დაჯდა. სამივე ძმობილს ერთმანეთთან დიდი მეგობრობა აკავშირებდათ და ერთმანეთს ხშირად ნახულობდნენ.
მათ სამთავე ხელმწიფეთა ერთმანეთი არა სძულდეს,
ერთმანერთსა ნახვიდიან, საწადელნი გაუსრულდეს,
ბრძანებისა შემცილენი მათთა ხრმალთათ და-ვე-წყლულდეს,
მოიმატნეს სამეფონი, გახელმწიფდეს, გამორჭმულდეს.
სამივე ქვეყანაში ბედნიერება და კეთილდღეობა დამკვიდრდა.
ყოვლთა სწორად წყალობასა ვითა თოვლსა მოათოვდეს,
ობოლ-ქვრივნი დაამდიდრეს და გლახაკნი არ ითხოვდეს.
ავთა მქმნელნი დააშინნეს, კრავნი ცხვართა ვერ უწოვდეს,
შიგან მათთა საბრძანისთა თხა და მგელი ერთად ძოვდეს.
ასე დასრულდა ტარიელისა და მისი მეგობრების თავგადასავალი.