დასასრული
პოემის დასასრული ძალიან მნიშვნელოვან ცნობებს შეიცავს და პოემასაც ძალიან ლამაზად აგვირგვინებს, განსაკუთრებით მისი პირველი და ბოლო სტროფები. ამ სტროფებით თითქოს იმ ბრწყინვალე ტაძრის კარიბჭიდან გამოვდივართ, რომელსაც „ვეფხისტყაოსანი“ ჰქვია.
გასრულდა მათი ამბავი, ვითა სიზმარი ღამისა,
გარდახდეს, განვლეს სოფელი, ნახეთ სიმუხთლე ჟამისა!
ვის გრძლად ჰგონია, მისთვისცა არის ერთისა წამისა.
ვწერ ვინმე მესხი მელექსე მე რუსთველისად ამისა.
ეს სტროფი მთელი პოემის ლოგიკური წერტილია. ის ბუნებრივად მოსდევს იმ ბოლო სტროფებს, სადაც ჩვენი გმირების შემდგომდროინდელ ცხოვრებაზე ძალზე ლაკონურად და შთამბეჭდავად არის ნათქვამი.
ასევე ბრწყინვალეა ბოლო სტროფიც. იგი, გარდა იმისა, რომ მაღალი მხატვრული ოსტატობით არის დაწერილი, ამავე დროს გვაწვდის უნიკალურ ცნობებს ჩვენი ლიტერატურის ისტორიისათვის, ჩვენამდე მოღწეული თუ არმოღწეული ნაწარმოებების შესახებ.
ამირან დარეჯანის-ძე მოსეს უქია ხონელსა,
აბდულმესია - შავთელსა, ლექსი მას უქეს რომელსა,
დილარგეთ - სარგის თმოგველსა, მას ენა-დაუშრომელსა,
ტარიელ - მისსა რუსთველსა, მისთვის ცრემლ-შეუშრობელსა.
ჩვენამდე მოღწეულია მოსე ხონელის „ამირანდარეჯანიანი“, - სადევგმირო-სათავგადასავლო პროზაული ნაწარმოები; იოანე შავთელის „აბდულმესიანი“ - სახოტბო პოეზიის შესანიშნავი ნიმუში. მაგრამ, სამწუხაროდ, ჩვენამდე არ მოუღწევია სარგის თმოგველის რაღაც ნაწარმოებს, რომლის მთავარი გმირი დილარგეთი ყოფილა.
და ბოლოს, ამ სტროფში იხსენიება ტარიელი - „ვეფხისტყაოსნის“ მთავარი გმირი, რომლის ქება მისთვის ცრემლ-შეუშრობელ რუსთველს დაუწერია.
ამ ბრწყინვალე პოემამ, საბედნიეროდ, ჩვენამდე მოაღწია, რადგან მას ქართველი ხალხი ხელისხელ-საგოგმანები მარგალიტივით თაობიდან თაობას გადასცემდა.
იგი მუდამ განუზომელ აღტაცებას გვრიდა ქართველ მკითხველს, განუზომელ აღტაცებას გვრის დღესაც და ასე გაგრძელდება სამარადჟამოდ.