როსტევან მეფისაგან და ავთანდილისაგან ნადირობა
მეორე დღეს მეფე როსტევანი და ავთანდილი მხლებლებითურთ გავიდნენ სანადიროდ და იმდენი ნადირი დახოცეს, რომ „ცათა ღმერთი შეარისხეს“ (ალბათ ზედმეტის დახოცვა მოუვიდათ!).
როდესაც ნადირობა დაამთავრეს, მეფე დაინტერესდა შეჯიბრის შედეგებით.
ნადირობა მხიარულად და ლაღად მიმდინარეობდა, ამიტომ მეფისა და ავთანდილის თანმხლებმა მსახურებმა ისიც გაჰბედეს, რომ მეფეს პირდაპირ კი არ უთხრეს, ვის რამდენი ნადირი მოეკლა, არამედ ისეთი ამოცანა მისცეს ამოსახსნელად, როგორებიც თანამედროვე ალგებრის ამოცანათა კრებულებშია ხოლმე:
„ორივე ერთგან მოკლული ყველაი ათჯერ ოცია,
მაგრა ავთანდილს ოცითა უფროსი დაუხოცია.“
მეფეს ძალიან აინტერესებდა, ვინ რამდენი მოკლა, მაგრამ რა ექნა, სხვა გზა არ ჰქონდა, - გონებაში უნდა შეედგინა განტოლება და ამოეხსნა მოწაფესავით. (ეს იქ არ წერია, მაგრამ დამერწმუნე, ასე იქნებოდა!).
როსტევანს არათუ ეწყინა თავისი მარცხი, არამედ გაუხარდა კიდეც ავთანდილის გამარჯვება:
მეფესა ესე ამბავი უჩნს ვითა მღერა ნარდისა,
უხარის ეგრე სიკეთე მისისა განაზარდისა,
აქვს მიჯნურობა ამისი, ვითა ბულბულსა ვარდისა.
სიცილით ლაღობს, მიეცა გულით ამოსლვა დარდისა.
რა თქმა უნდა, ძლიერთან დამარცხება არ ეწყინებოდა, ვინაიდან ბრძენი და სამართლიანი მეფე იყო. განა ჩვენ გვგავდა, ჩვენი ნაკრების წაგება რომ გვწყინს ხოლმე ძლიერ გუნდებთან და სტადიონზე ბოთლებს ვისვრით.
გახალისებული როსტევანი და ავთანდილი მხლებლებთან ერთად დასხდნენ წყლის პირას ხეების ჩრდილში. ისხდნენ, ერთობოდნენ და ბუნების ჭვრეტით ტკბებოდნენ.
მოულოდნელად მათ დაინახეს უცხო მოყმე.